FANDOM


Serial wspomniany Ślio wspomniany Wr wspomniany Got wspomniany Nm wspomniany Udw wspomniany Tzs wspomniany

Król Aegon III Targaryen, zwany Aegonem Młodszym oraz Aegonem Zgubą Smoków – siódmy król z dynastii Targaryenów zasiadający na Żelaznym Tronie[7]. Zastąpił jako władca swojego wuja, króla Aegona II Targaryena, po Tańcu Smoków, kiedy zwolennicy jego zmarłej matki Rhaenyry wprowadzili go na tron. Kiedy był dzieckiem, miał smoka Chmurę[8]. Aegon utrzymywał zjednoczenie Siedmiu Królestw po podziałach dokonanych podczas wojny domowej, przy pomocy swojego młodszego brata, księcia Viserysa, którego po osiągnięciu pełnoletności mianował swoim królewskim namiestnikiem[4].

Wygląd i osobowość Edytuj

Aegon miał ciemnofioletowe oczy i bladosrebrne włosy[1]. Byl blady, szczupły i nigdy się nie uśmiechał, z powodu cierpienia, jakiego doznał w dzieciństwie, widząc swoją matkę pożeraną żywcem przez Sunfyre’a, smoka swojego wuja, Aegona Starszego. Aegon Młodszy miał krótką brodę, ale bez wąsów. Jego koroną była cienką obręczą ze złota.

Po Tańcu Smoków Aegon stał się ponury, chłodny i melancholijny. Zawsze ubierał się na czarno[4].

Biografia Edytuj

Młodość Edytuj

Urodzony w ostatnich dniach 120 o.P., Aegon był pierwszym synem swojego ojca, księcia Daemona Targaryena, i czwartym synem swojej matki, księżniczki Rhaenyry Targaryen. Zgodnie z tradycją, w jego kołysce umieszczono smocze jajo, z którego z czasem wykluł się smok Chmura.

Syn Daemona i Rhaenyry został nazwany na cześć Aegona Zdobywcy[8]. Królowa Alicent Hightower, druga żona jego dziada, króla Viserysa I, uznała imię księcia za atak, ponieważ sama miała syna o tym imieniu i uważała, że Daemon i Rhaenyra chcieli ją w ten sposób znieważyć. Ze względu na to, iż w rodzinie królewskie było teraz dwóch młodych Targaryenów o imieniu Aegon, syn Alicent zaczął być znany jako Aegon Starszy, podczas gdy syna Rhaenyry nazywano Aegonem Młodszym[1][8].

Aegon miał trzech starszych przyrodnicy braci, książąt Jacaerysa, Lucerysa i Joffreya Velaryonów z pierwszego małżeństwa jego matki z ser Laenorem Velaryonem, oraz dwie starsze przyrodnie siostry, Baelę i Rhaenę z drugiego małżeństwa jego z ojca z lady Laeną Velaryon. Dwa lata po Aegonie Rhaenyra urodziła kolejnego syna, księcia Viserysa, nazwanego tak na cześć dziada chłopców[8].

Aegon mieszkał ze swoją najbliższą rodziną na Smoczej Skale, starożytnej siedzibie rodu Targaryen, i siedzibie jego matki jako księżniczki Smoczej Skały. Kiedy jego dziad zmarł w 129 o.P., Aegon i jego rodzina było poza stolicą, a Rhaenyra po raz szósty była w ciąży. Doprowadziło to do narodzin siostry Aegona, Visenyi, dziewczynka została jednak poroniona[8].

Taniec Smoków Edytuj

Artykuł główny: Taniec Smoków.

Wraz ze śmiercią dziada Aegona, króla Viserysa I Targaryena, rozpoczęła się wojna o sukcesję. Chociaż to matka księcia, Rhaenyra Targaryen, została ogłoszona dziedziczką Żelaznego Tronu przez swego ojca, Aegona Starszego koronowano w Królewskiej Przystani na Aegona II. Wywołało to Taniec Smoków[8].

W 129 o.P., na rozkaz swojego przyrodniego brata Jacaerysa Velaryona, Aegon i jego młodszy brat Viserys zostali wysłani do Essos, do czasu aż ich matka zabezpieczy Żelazny Tron[8]. Podczas podróży ich statek, „Beztroskie Zapamiętanie”, został przechwycony przez okręty Triarchii. Aegon uciekł, lecąc po raz pierwszy na swoim smoku Chmurze, ale Viserys został schwytany przez Sharako Lohara. Aegon Młodszy przylgnął do szyi Chmury, aby dotrzeć na Smoczą Skałę i opowiedzieć o tym, co się wydarzyło. Doświadczenie pierwszego lotu było tak przerażające, że książę powrócił na Smoczą Skałę blady, drżący i utracił panowanie nad pęcherzem. Chmura zmarł przez obrażenia, które otrzymał w trakcie lotu, a Aegon już nigdy więcej nie miał dosiąść smoka[4][8].

Po dowiedzeniu się, co się stało, obawiając się o życie ich brata Viserysa, książę Jacaerys poleciał w stronę floty na swoim smoku Vermaxie, ale obydwaj zginęli w bitwie w Gardzieli, która tam nastąpiła[8].

Kiedy królowa Rhaenyra zdobyła Królewską Przystań w 130 o.P., mianowała ona Aegona Młodszego swoim podczaszym po tym, jak dołączył do niej w stolicy po opuszczeniu Smoczej Skały. Księciu trudno było w tym jakkolwiek się odzywać. Po szturmie na Smoczą Skałę on i Rhaenyra został zmuszeni do opuszczenia miasta. Królowa, która niemal oszalała z powodu straty swojej smoczycy Syrax i wszystkich dzieci poza Aegonem, odmówiła rozłąki z nim nawet na moment, przez co ten stał się „małym bladym cieniem” swojej matki[8].

Nieświadomi upadku Smoczej Skały, matka i syn powrócili na wyspę, aby ujrzeć zwęglone ciała kasztelana, ser Roberta Quince’a, oraz innych ludzi lojalnych względem Rhaenyry, zwisające nad bramą. Aegon jako pierwszy zrozumiał, co to oznacza i nakazał swojej matce uciekać, ale było już zbyt późno. Zostało zabrani na dziedziniec, gdzie czekał już na nich Aegon II. Aegon Młodszy w przerażenie musiał oglądać, jak smok jego wuja, Sunfyre, pożera jego matkę[8]. Wydarzenie to na zawsze wpłynęło na psychikę młodego księcia, cementując jego strach i nienawiść wobec smoków. Po egzekucji Rhaenyry ser Alfred Broome doradził królowi Aegonowi II zabicie też siostrzeńca, ale władca postanowił uczynić z niego zakładnika i zamknięcie go w lochach Smoczej Skały.

Śmierć Rhaenyry nie zakończyła wojny. Po zwycięstwie lorda Kermita Tully’ego i Niedorostków nad zielonymi lorda Borrosa Baratheona w bitwie na królewskim trakcie pół roku później, Aegon II został zamordowany przez swoich własnych ludzi[3]. Aegon Młodszy zasiadł na Żelaznym Tronie jako Aegon III w 131 o.P.[4].

Rządy Edytuj

Zobacz też: regencja Aegona III.

Odkąd Aegon zasiadł na Żelaznym Tronie w wieku jedenastu lat, wielu regentów i namiestników rządziło w jego imieniu na początku jego panowania. W ciągu tych pięciu lat zawiązano wiele politycznych spisków oraz doszło do licznych morderstw, ponieważ regenci walczyli między sobą o władzę. Jedynym towarzyszem Aegona w tym czasie był Gaemon Jasnowłosy, dawny pretendent do tronu, który stał się jego sługą, przyjacielem, chłopcem do bicia i kosztującym potrawy[4].

Aegon poślubił w 131 o.P. swoją kuzynkę, księżniczkę Jaehaerę Targaryen. Jako że Jaehaera była jedynym żywy dzieckiem zmarłego Aegona II, małżeństwo zostało zawiązane w celach politycznych, aby obie linie połączyły się, z nadzieją zjednoczenia w ten sposób z powrotem Siedmiu Królestw. Małżeństwa nie skonsumowano, ponieważ w momencie zawarcia go Jaehaera miała 8 lat, natomiast Aegon był jedenastolatkiem. Dwa lata później Jaehaera zmarła, popełniając samobójstwo lub zostając zamordowaną[4].

Młody król ożenił się później z lady Daenaerą Velaryon. Miała tylko 6 lat, gdy przyrodnie siostry Aegona – Rhaena i Baela – zaprezentowały mu ją jako ostatnią z tysiąca dziewcząt na wielkim balu w 133 o.P. Sam bal został zorganizowany przez królewskiego namiestnika, lorda Unwina Peake’a, po tym jak regenci powstrzymali go przed zaręczeniem króla ze swoją własną córką. Lord Peake nie popierał jednak wyboru Aegona i z tego powodu doznał wielkiej frustracji. Próbował uchylić tę decyzję, lecz sprzeciwili się temu zarówno władca, jak i pozostali regenci, co spowodowało, że w 134 o.P. Unwin Peake zrezygnował ze stanowiska namiestnika. Później dokonano nieudanej próby zatrucia Aegona i Daenaery, w wyniku której zmarł Gaemon Jasnowłosy, będący kosztującym potrawy króla[4].

Aegon podczas lat regencji doznał tylko jednej prawdziwej radości – powrotu swojego mlodszego brata Viserysa w 134 o.P. lub 135 o.P. Powszechnie sądzono, iż Viserys został zabity podczas bitwy w Gardzieli, a Aegon nigdy nie wybaczył sobie, że porzucił brata, kiedy odleciał na Chmurze. Książę został uwolniony z Lys przez admirała Alyna Velaryona, gdzie w tajemnicy przetrzymywali go magnaci handlowi. Wysokość okupu była gigantyczna, ale powrót Viserysa uradował króla, który odtąd do końca swoich dni w pełni ufał jedynie młodszemu bratu[4].

Viserys przybył do Królewskiej Przystani ze swoją nową żoną Larrą Rogare i wieloma jej krewnymi. Ambitna rodzina Rogare została wkrótce wmieszana w konflikty regencji Aegona. Choć Rogare’owie w Czerwonej Twierdzy byli winni pewnych przestępstw, przeciwnicy oskakrżali ich o znacznie więcej. W 135 o.P. lord Thaddeus Rowan został poddany torturom w celu wyciągnięcia z niego zeznań przeciwko Rogare’om, a ser Marston Waters, królewski namiestnik, wysłał ludzi po lady Larrę po aresztowaniu jej braci. Aegon i Viserys odmówili jednak wydania jej, a spisek przeciwko Rogare’om zakończył się[4].

Kiedy Aegon osiągnął wiek szesnastu lat w 136 o.P., zdymisjonował regentów i królewskiego namiestnika, mianując nowym namiestnikiem księcia Viserysa, który służył na tym stanowisku do końca panowania Aegona i przez rządy obydwu jego synów. Korona musiała poradzić sobie z kilkoma pretendetami podającymi się za księcia Daerona Dzielnego, który zginął w drugiej bitwie pod Tumbleton, ale leg ciała nigdy nie odnaleziono bądź zidentyfikowano[4].

Jako król Aegon pragnął zapewnić państwu pokój i rozwój, ale jego chłód odpychał od niego lordów i prostaczków. Władcę oskarżono o śmierć ostatniego smoka, a sam czuł wielki niesmak względem smoków ze względu na tragiczną śmierć Chmury i bycie świadkiem pożarcia jego matki przez Sunfyre’a[9]. Chociaż wpływ na śmierć ostatniego smoka mogli mieć maesterowie, to Aegon stał się znany jako „Aegon Zguba Smoków”. Po naleganiu ze strony brata, król sprowadził z Essos dziewięciu magów w celu wyklucia smoków przy pomocy magii, ale próba ta się nie powiodła[4][10].

Aegona uważano za złamanego króla, który za swojego panowania nie robił prawie nic. Rządził przede wszystkim jego brat Viserys, będący królewskim namiestnikiem. Władca do końca swoich dni był melancholikiem, który w niczym nie znajdował przyjemności, a pod koniec na całe dni zamykał się w swoich komnatach, aby pogrążać się w ponurych rozmyślaniach. Nie lubił też, kiedy ktoś go dotykał, nawet jego piękna królowa. Chociaż ich małżeństwo ostatecznie był owocne, mówiono, że minęło wiele czasu, nim Aegon wezwał ją do swojego łoża po jej zakwitnięciu. Doczekali się dwóch synów – Daerona (urodzonego w 143 o.P.) i Baelora (urodzonego w 144 o.P.), oraz trzech córek – Daeny (urodzonej w 145 o.P.), Rhaeny (urodzonej w 147 o.P.) i Elaeny (urodzonej w 150 o.P.)[4].

Panowanie Aegona Pechowego zakończyło się w 157 o.P., kiedy miał 36 lat, śmiercią na suchoty. Wielu poddanych myślało, że był znacznie starszy, gdyż jego dzieciństwo przedwcześnie się zakończyło. Tego melancholijnego władcy nie wspomina się miło[4].

Dziedzictwo Edytuj

Po Aegonie III na Żelaznym Tronie zasiadł jego czternastoletni syn Daeron. Mówiono, że Aegon zawsze chodził pełen żałoby, a działania jego synów niemal rozerwały królestwo na strzępy. Po tym, jak zarówno Daeron i Baelor zmarli bezdzietnie, królem został młodszy brat Aegona, Viserys II. Po Viserysie na tronie zasiadł jego syn Aegon IV.

Linia Aegona jednak nie zakończyła się całkowicie. Jego najstarsza córka, księżniczka Daena, miała nieślubne dziecko ze swoim kuzynem, księciem Aegonem. Ten bękart, znany później jako Daemon Blackfyre, stał się pierwszym z pretendentów Blackfyre’ów i podważył prawa do tronu swojego przyrodniego brata Daerona II, jedynego zrodzonego z małżeństwa syna Aegona IV. Daemon założył swój wlasny ród, Blackfyre, i miał siedmiu synów oraz co najmniej dwie córki. Męska linia Blackfyre’ów istniała kilkadziesiąt lat, a wygasła wraz ze śmiercią Maelysa Monstrualnego w wojnie dziewięciogroszowych królów w 260 o.P.

Księżniczka Elaena Targaryen również kontynuowała linię Aegona. Trzy razy wychodziła za mąż i urodziła siedmioro dzieci. Jej pierwsze dwoje dzieci były bękartami z lordem Alynem VelaryonemJon i Jeyne Waters. Potomkowie Jona żyją do dziś, pod nazwiskiem Longwaters. Później poślubiła ona lorda Ossifera Plumma, z którym miała syna Viserysa (uważanego za syna Aegona IV), a następnie lorda Ronnela Penrose’a, z któremu urodziła czworo dzieci (Robina, Laenę, Jocelyn i Joy). Jej trzecie i ostatnie małżeństwo, z ser Michaelem Manwoodym, było bezdzietne.

Mała rada Aegona III Edytuj

Za panowania króla Aegona III jego mała rada składała się z następujących członków:

Rada regentów Edytuj

Rada regencyjna Aegona III oryginalnie składała się z następujących członków:

Późniejsze zastępstwa:

Regenci wybrani drogą losowania podczas Wielkiej Rady w 136 o.P.:


Przypisy Edytuj

  1. 1,0 1,1 1,2 Książę łotrzyk”.
  2. Rycerz Siedmiu Królestw”, „Wędrowny rycerz”.
  3. 3,0 3,1 Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Aegon II.
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Aegon III.
  5. Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Viserys II.
  6. o.P. – od Podboju Aegona.
  7. Gra o tron”, Dodatek.
  8. 8,00 8,01 8,02 8,03 8,04 8,05 8,06 8,07 8,08 8,09 8,10 Księżniczka i królowa”.
  9. Gra o tron”, rozdział 23, Daenerys III.
  10. Nawałnica mieczy”, rozdział 54, Davos V (I).