FANDOM


Serial wspomniany Ślio wspomniany Got wspomniany Nm wspomniany Udw wspomniany Tzs wspomniany

Król Jaehaerys I Targaryen, zwany Jaehaerysem Pojednawcą, Jaehaerysem Mądrym i Starym Królem – czwarty król z dynastii Targaryenów zasiadający na Żelaznym Tronie. Wstąpił na tron w 48 o.P., po śmierci swojego wuja Maegora I. Jaehaerys był najdłużej panującym monarchą z rodu Targaryen, zasiadającym na tronie przez 55 lat. Był smoczym jeźdźcem dosiadającym Vermithora, trzeciego największego smoka Targaryenów, mniejszego od Baleriona i Vhagar.

Wygląd i osobowość Edytuj

Jaehaerys miał fioletowe oczy i srebrne włosy Targaryenów. Wyglądał mądrze i dostojnie nawet pod koniec życia, z długą białą brodą sięgającą do pasa. Nawet jako starzec Pojednawca pozostawał niezachwiany. Ubierał się w fałdziste czarne i złote szaty, jako koronę nosił prosty diadem ze złota z siedmioma klejnotami w różnych kolorach[2].

Jaehaerys był utalentowanym jeźdźcem i przyzwoitym wojownikiem, wprawnym w używaniu zarówno kopii, jak i łuku. Przede wszystkim był jednak mądry. Stanowczy zarówno w myśli, jak i w czynie, zawsze dążył do pokojowego rozwiązania[3].

Biografia Edytuj

Wczesne życie Edytuj

Jaehaerys był trzecim synem i czwartym dzieckiem księcia Aenysa Targaryena i jego żony, lady Alyssy Velaryon[4]. Urodził się w 34 o.P. w Królewskiej Przystani. Miał dwóch starszych braci, Aegona i Viserysa, starszą siostrę Rhaenę oraz dwie młodsze siostry, Alysanne i Vaellę[4]. Kiedy jego dziad, król Aegon I Targaryen, zmarł na Smoczej Skale w 37 o.P.[5], na tron wstąpił jego ojciec, Aenys[6].

Poplecznicy Wiary Siedmiu rozpoczęli powstanie, kiedy król Aenys zorganizował ślub pomiędzy swoimi najstarszymi dziećmi – Aegonem i Rhaeną w 41 o.P.. Po tym, jak Bracia Ubodzy zakradli się do Czerwonej Twierdzy w celu zamordowania rodziny królewskiej, Jaehaerys uciekł wraz z rodzicami i rodzeństwem na Smoczą Skałę[6]. Pod koniec roku większość królestwa stanęła po stronie Wiary, a Aenys, niezdecydowany co do tego, jak postąpić z buntownikami, zachorował. W 42 o.P. załamał się, dowiadując się, że Aegon i Rhaena zostali oblężeni przez religijnych fanatyków w Crakehall i trzy dni później umarł[6].

Po kremacji Aenysa[6] królowa wdowa Visenya udała się do Pentos, aby sprowadzić z powrotem do Westeros swojego wygnanego syna Maegora. Na Smoczej Skale Maegor ogłosił swoje roszczenia do Żelaznego Tronu, ignorując prawo sukcesji, według którego władcą powinien zostać starszy brat Jaehaerysa, Aegon. Jaehaerys, jego siostra Alysanne oraz ich matki byli przetrzymywani na wyspie jako zakładnicy, a jego brat został zabrany do Królewskiej Przystani przez Maegora. Aegon zginął w 43 o.P., zabity przez swojego wuja w bitwie nad Okiem Boga. W chaosie, który nastąpił w 44 o.P. po śmierci Visenyi, Jaehaerysowi, Alysanne i ich matce udało się uciec. W odwecie Maegor torturował Viserysa aż do śmierci księcia[7].

W 47 o.P. Maegor zmusił trzy wdowy o udowodnionej płodności do poślubienia go podczas jednej ceremonii. Jedną z nich była starsza siostra Jaehaerysa, Rhaena. Niemający wciąż swojego własnego potomka, Maegor oficjalnie wydziedziczył Jaenhaerysa i ogłosił swoją dziedziczką Aereę Targaryen, córkę Rhaeny[7]. Jednak królestwo zaczęło powoli zwracać się przeciwko Maegorowi, a kiedy Jaehaerys wystąpił ze swymi roszczeniami, wszyscy zjednoczyli się przeciwko monarsze[7]. Pierwszym wielkim lordem, który otwarcie poparł księcia, był Robar Baratheon z Końca Burzy[8]. Jaehaerysa zaczęły popierać kolejne wielkie rody, w tym Lannisterowie[9], i, chociaż początkowo walczyli po stronie Maegora przeciwko Aegonowi, Tully’owie[10]. Rhaena uciekła od Maegora na smoczym grzbiecie po dowiedzeniu się o roszczeniach brata, zabierając ze sobą miecz z valyriańskiej stali Blackfyre. Do Jaehaerysa przyłączyło się także dwóch rycerzy z Gwardii Królewskiej Maegora[7].

Wczesne rządy Edytuj

po tajemniczej śmierci Maegora w 48 o.P., Jaehaerys został koronowany przez Wielkiego Septona koroną swego ojca[3]. Ponieważ nowy król miał zaledwie 14 lat, jego matka przez 2 lata była regentką. Lord Robar Baratheon, którego Jaehaerys mianował protektorem królestwa i królewskim namiestnikiem, w przyszłości doradzał władcy. Po osiągnięciu pełnoletności młody król poślubił swoją młodszą siostrę Alysanne[3].

Chociaż Jaehaerys był wspierany przez Wiarę Siedmiu, pewne problemy pomiędzy rodem Targaryen a Wiarą nie został jeszcze rozwiązane. Około dekadę po rozpoczęciu panowania król poznał septona Bartha, błyskotliwego, nisko urodzonego człowieka, który zajmował się książkami i kronikami w bibliotece Czerwonej Twierdzy. Jaehaerys mianował go wkrótce swoim namiestnikiem, którym pozostawał przez 40 lat[3][11]. Wraz z nim władcy udało się pojednać Żelazny Tron i Wiarę. Chociaż niektórzy doradcy nalegali, aby monarcha postąpił ostro z resztkami Wiary Wojującej i całkowicie ją wyeliminował, a jeszcze inni chcieli, aby septonowie podlegali tym samym prawom, co reszta królestwa, Jaehaerys postąpił jednak inaczej. Król wysłał septona Bartha do Starego Miasta, aby porozmawiał z Wielkim Septonem. Ostatecznie władca zdecydował się na ułaskawienie wszystkich przedstawicieli Wiary, którzy odłożą swoje miecze[3][12], podczas gdy Wiara zgodziła się zakończyć korzystanie ze swojego prawa sądzenia, przyjmując sprawiedliwość króla[3][13]. Jaehaerys przysiągł Wielkiemu Septonowi, że korona zawsze będzie bronić Wiary[14]. Dzięki tym porozumieniom udało się osiągnąć ugodę pomiędzy Żelaznym Tronem a Wiarą.

Oprócz kwestii Wiary, Jaehaerys i Barth współpracowali, aby zreformować całe państwo. Pojednawca stworzył pierwszy ujednolicony kodeks prawny, zbudował w Królewskiej Przystani rynsztoki, kanały i studnie, ponieważ Barth był przekonany, że świeża woda i sprawne usuwanie nieczystości mają duże znaczenie dla stanu zdrowia mieszkańców stolicy, a także rozpoczął budowę wielkiej sieci traktów łączących królestwo[3]. Później, przekonany przez swoją żonę, Stary Król zniósł prawo pierwszej nocy[15]. Jaehaerys zmusił również Starków do przekazania Nocnej Straży północnych krańców swoich terytoriów, nazywanych odtąd Nowym Darem. Chociaż w czasach współczesnych mówi się, że lord Stark był z tego zadowolony, historyczne dokumenty twierdzą, iż Starkowie byli zgorzkniali decyzją władcy[16]. Pojednawca próbował też powstrzymać konflikt pomiędzy Brackenami i Blackwoodami w dorzeczu i chociaż udało mu się utworzyć pokój pomiędzy dwoma rodami, trwał on tylko pół wieku, kończąc się krótko po śmierci króla[10][17].

Król był znany ze swego zamiłowania do podróży. Kiedy para królewska zatrzymała się w gospodzie na skrzyżowaniu dróg, jej nazwę zmieniono na Dwie Korony[3][18]. Jaehaerys przynajmniej raz odwiedził północ, z królową Alysanne, sześcioma smokami i połową dworu[19]. Jego wnuk Viserys opowiadał swoim wnukom historie o Jaehaerysie lecącym na północ w celu pokonania olbrzymiej hordy dzikich, olbrzymów i wargów za Murem[20].

Nadmiar dziedziców Edytuj

Jaehaerys i Alysanne

Młody król Jaehaerys i Dobra Królowa Alysanne z ich synem Aemonem.

Jaehaerys był żonaty ze swoją siostrą, Alysanne. Uważano, że łączyła ich wielka miłość, a ich małżeństwo było szczęśliwe. Mieli trzynaścioro dzieci, spośród których jedynie dziewięcioro dożyło wieku dorosłego[3]. Najstarszym z nich był książę Aemon, żonaty z przyrodnią siostrą swojego ojca, Jocelyn Baratheon. Następnym synem był Baelon, który poślubił swoją siostrę Alyssę. Będący następcą Aemon miał jedynie córkę Rhaenys. Kiedy zmarł on w 92 o.P., Jaehaerys postanowił mianować swoim nowym następcą Baelona, pomijając tym samym w sukcesji Rhaenys. Ta decyzja wywołała Drugą Kłótnię pomiędzy Starym Królem a jego siostrą–żoną, która twierdziła, że jeśli jej mąż uważa kobietą za mniej użyteczną od mężczyzny, to już jej nie potrzebuje. Zostali pogodzeni w 94 o.P. przez swoją córkę Maegelle[3].

Baelon pozostał dziedzicem tronu aż do swojej śmierci w 101 o.P., po której Pojednawca zwołał pierwszą Wielką Radę, aby zadecydować o linii sukcesji przy pomocy wszystkich lordów królestwa. W końcu księciem Smoczej Skały został mianowany najstarszy syn Baelona, Viserys.

Późne rządy Edytuj

Wielki turniej w Królewskiej Przystani

Wielki turniej w Królewskiej Przystani w 98 o.P.

W 98 o.P. w Królewskiej Przystani odbył się wielki turniej, mający uczcić pięćdziesiątą rocznicę panowania króla Jaehaerysa. Były tam obecne wszystkie żywe dzieci, wnuki i prawnuki władcy. W ostatniej walce ser Ryam Redwyne i ser Clement Crabb złamali 30 kopii, aż w końcu Stary Król ogłosił ich współzwycięzcami, a sam ich pojedynek ogłoszono najwspanialszym, jaki widziano w historii Westeros[3].

Jednakże ostatnie lata panowania Jaehaerysa były także pełne licznych tragedii. W 99 o.P. zmarł najbliższy przyjaciel króla i jego namiestnik, septon Barth. Został zastąpiony na stanowisku królewskiego namiestnika przez ser Ryama Redwyne’a, lorda dowódcę Gwardii Królewskiej. Będąc wielkim rycerzem, ser Ryam nie nadawał się jednak do sprawowania tego urzędu i po roku przestał być namiestnikiem. Stary Król zastąpił go swoim synem Baelonem. Po nagłej śmierci księcia w 101 o.P. namiestnikiem został ser Otto Hightower. W 99 o.P. zmarła też najmłodsza córka Jaehaerysa, Gael, która utopiła się w Czarnym Nurcie. Pogrążona w żalu po najukochańszej córce, królowa Alysanne odeszła mniej niż rok później[3].

Śmierć Alysanne i Baleona uczyniła z Jaehaerysa jedynie cień człowieka, którym był kiedyś[20]. Jego siła i rozum zaczęły go zawodzić, aż w końcu stał się ograniczony do swojego łóżka. Opiekowała się nim młodsza córka jego namiestnika, lady Alicent Hightower. Czasami Stary Król mylił ją z jedną ze swoich córek, a pod koniec był pewien, że jest ona księżniczką Saerą, która wiele lat wcześniej uciekła za wąskie morze[20].

Jaehaerys zmarł w 103 o.P. w wieku 69 lat. Jego ciało zostało skremowane w Smoczej Jamie, a prochy pochowane pod Czerwoną Twierdzą, obok tych Alysanne. W żałobie po nim było pogrążone całe królestwo, a nawet Dorne[3][20].

Dziedzictwo Edytuj

Jaehaerys był najdłużej panującym władcą z dynastii Targaryenów, rządzącym przez 55 lat. Z tego względu nazywano go Starym Królem. Jego panowanie jest zapamiętane jako najbardziej prosperujące w historii całej dynastii. Jego rządy przyniosły Siedmiu Królestwom pokój, stabilność i sprawiedliwość. Wielu historyków jak i laików uważa, że Jaehaerys był najlepszym władcą, jakiego miało Siedem Królestw[3].

Wnuk i następca Jaehaerysa, Viserys I, nosił jego koronę. Kiedy Viserys zmarł w 129 o.P., na tron wstąpił jego najstarszy syn Aegon, zamiast jego najstarszej córki Rhaenyry, ogłoszonej przez Viserysa następczynią, co zapoczątkowało wojnę domową zwaną Tańcem Smoków. Ser Steffon Darklyn z Gwardii Królewskiej wraz ze swoimi poplecznikami uciekł do sprzymierzeńców Rhaenyry na Smoczej Skale, zabierając ze sobą koronę Jaehaerysa i Viserysa. Książę Daemon Targaryen, wuj i mąż Rhaenyry, użył jej podczas koronacji swojej żony[2].

Przypisy Edytuj

  1. o.P. – od Podboju Aegona.
  2. 2,0 2,1 Księżniczka i królowa”.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Jaehaerys I.
  4. 4,0 4,1 Świat lodu i ognia”, Dodatek: Drzewo genealogiczne Targaryenów.
  5. Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Aegon I.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Aenys I.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Świat lodu i ognia”, Królowie z dynastii Targaryenów: Maegor I.
  8. Świat lodu i ognia”, Krainy burzy: Ród Baratheon.
  9. Świat lodu i ognia”, Krainy zachodu: Ród Lannisterów pod władaniem smoków.
  10. 10,0 10,1 Świat lodu i ognia”, Dorzecze: Ród Tully.
  11. Nawałnica mieczy”, rozdział 54, Davos V (I).
  12. Uczta dla wron”, rozdział 33, Jaime V (III).
  13. Uczta dla wron”, rozdział 43, Cersei X.
  14. Uczta dla wron”, rozdział 28, Cersei VI (I).
  15. Rycerz Siedmiu Królestw”, „Wierny miecz”.
  16. Świat lodu i ognia”, Północ: Lordowie Winterfell.
  17. Taniec ze smokami”, rozdział 48, Jaime I.
  18. Uczta dla wron”, rozdział 37, Brienne VII (III).
  19. Nawałnica mieczy”, rozdział 41, Jon V.
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 Książę łotrzyk”.