FANDOM


Aegon Zdobywca.jpg

Aegon I Targaryen, pierwszy Król Siedmiu Królestw

Król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, w serialu skrócone do Król Andalów i Pierwszych Ludzi, to tytuł władcy Siedmiu Królestw Westeros, którego siedzibą jest Czerwona Twierdza w Królewskiej Przystani, zasiadającego na Żelaznym Tronie. Ma on pod sobą tereny niemalże całego kontynentu, poza obszarami położonymi za Murem.

Tytuły Edytuj

Tytuł króla Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi nawiązuje do trzech ras i kultur, które zamieszkują Westeros.

Wraz z powyższym tytułem, król zawsze nosi również tytuł władcy Siedmiu Królestw, które oznacza sprawowanie władzy nad siedmioma osobnymi królestwami, istniejącymi przed Podbojem i ich zjednoczeniem.

Najczęściej król zajmuje również stanowisko protektora królestwa, dowódcy wojsk Siedmiu Królestw, prowadzonych przez namiestników. Tym tytułem nie zawsze trzeba mianować monarchę. Protektorem królestwa zostają regenci, którzy sprawują władzę w państwie, kiedy król jest za młody, by władać samodzielnie. Takie przypadki zdarzały się również, kiedy władca nie miał wystarczających umiejętności militarnych i przyznawał ten urząd komuś bardziej doświadczonemu.

Do władcy Siedmiu Królestw oficjalnie zwraca się mianem Jego Miłości, a w formalnych wypowiedziach pisanych i ustnych, używa się następującego zwrotu: Imię władcy z rodu ród władcy, numer w kolejności Tego Imienia, Król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władca Siedmiu Królestw i protektor królestwa. Dla przykładu, Robert Baratheon znany jest oficjalnie jako Robert z rodu Baratheonów, Pierwszy Tego Imienia i tak dalej.

Historia Edytuj

Początkowo tytułowany mianem króla całego Westeros i Tarczą Swego Ludu przez swoją siostrę-żonę Rhaenys, Aegon Targaryen porzucił te tytuły, kiedy został ukoronowany przez Jego Wielką Świątobliwość w Gwiezdnym Sepcie Starego Miasta na Aegona z rodu Targaryenów, Pierwszego Tego Imienia, Króla Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władcę Siedmiu Królestw i protektora królestwa. W tytule nawiązano do Dornijczyków, potomków Rhoynarów, mimo iż Aegonowi nie udało się włączyć ich terenów do swojego państwa. Zostało ono także nazwane Siedmioma Królestwami, pomimo odrębności Dorne przez następne dwa stulecia.

Dynastia Targaryenów Edytuj

Dom Targaryen.svg

Herb rodu Targaryenów

  • Aegon I Zdobywca (1 o. P.[1] – 37 o. P.), nazywany Aegonem Smokiem, założyciel dynastii Targaryenów i Siedmiu Królestw. Jego następcą został syn jego i Rhaenys, Aenys.
  • Aenys I (37 o. P. - 42 o. P.), uważany za słabego. Jego następcą został jego przyrodni brat, Maegor.
  • Maegor I Okrutny (42 o. P. – 48 o. P.), bezprawnie koronowany przed dziećmi Aenysa, prawowitymi dziedzicami. Zmarł bezdzietnie, zabity przez ostrza Żelaznego Tronu.
  • Jaehaerys I Pojednawca (48 o. P. – 103 o. P.), zwany Starym Królem. Syn Aenysa I. Władał dłużej niż jakikolwiek inny monarcha. Ujednolicił prawa na terenie wszystkich Siedmiu Królestw.
  • Viserys I (103 o. P. – 129 o. P.), wnuk Jaehaerysa I. Swoją następczynią mianował swą córkę, Rhaenyrę, co doprowadziło do wojny domowej, znanej jako Taniec Smoków, między Rhaenyrą, a jej bratem Aegonem.
  • Aegon II (129 o. P. – 131 o. P.), mianowany na króla przez swoją matkę Alicent i lorda dowódcę Gwardii Królewskiej, Cristona Cole’a, wbrew życzeniom jego zmarłego ojca. Ta decyzja doprowadziła wkrótce do wojny między nim, a Rhaenyrą. Uzurpatorka zginęła w trakcie wojny, ale Aegon zmarł bezdzietnie.
  • Aegon III (131 o. P. – 157 o. P.), syn Rhaenyry. Odziedziczył tron kiedy jego matka i wuj zmarli. W trakcie jego rządów zmarł ostatni smok Targaryenów.
  • Daeron Młody Smok (157 o. P. – 161 o. P.), syn Aegona III. Wybitny wojownik i dowódca wojsk. Udało mu się podbić Dorne, ale nie dał rady włączyć go do Siedmiu Królestw. Zmarł walcząc.
  • Baelor I Błogosławiony (161 o. P. – 171 o. P.), brat Daerona I. Niezwykle pobożny. Sprowadził siedzibę Wiary do stolicy. Zmarł bezdzietnie, chcąc zachować czystość.
  • Viserys II (171 o. P. – 172 o. P.), stryj dwóch poprzednich władców. Był królem jedynie przez rok, ale w rzeczywistości sprawował rządy o wiele dłużej jako namiestnik swoich bratanków.
  • Aegon IV Niegodny (172 o. P. – 184 o. P.), syn Viserysa II. W trakcie swojego życia spłodził wielu bękartów, których zalegitymizował na łożu śmierci, czym doprowadził do kolejnych dziesiątek lat wojen o Żelazny Tron.
  • Daeron II Dobry (184 o. P. – 209 o. P.), syn Aegona IV. W trakcie swojego panowania włączył Dorne do Siedmiu Królestw poprzez ślub z Myriah Martell, czym właściwie zakończył Podbój Aegona. Przez ostatnie życzenie jego ojca, podczas władania Daerona wybuchł jeden z wielu buntów Blackfyre’ów.
  • Aerys I (209 o. P. – 221 o. P.), syn Daerona II. Odziedziczył tron po zarazie, która odebrała życie jego ojcu oraz bratankom. Nie interesowała go władza i sprawy państwa zostawił swojemu namiestnikowi, Bloodravenowi.
  • Maekar I (221 o. P. – 233 o. P.), brat Aerysa I. Zginął tłumiąc bunt lorda z pogranicza Dorne.
  • Aegon V Niespodziewany (233 o. P. – 259 o. P.), syn Maekara I. Wybrany w głosowaniu podczas Wielkiej Rady po śmierci ojca. Zginął podczas tragedii w Summerhall, po nieudanej próbie wyklucia smoczego jaja.
  • Jaehaerys II (259 o. P. – 262 o. P.), syn Aegona V. W trakcie swoich rządów stłumił ostatni bunt Blackyre’ów. Zmarł w swoim łożu po nagłej chorobie[2].
  • Aerys II (262 o. P. – 283 o. P.), zwany Obłąkanym Królem, Aerys był ostatnim władcą Siedmiu Królestw z dynastii Targaryenów. W ciągu całego swojego życia powoli popadał w obłęd i stawał się coraz bardziej podejrzliwy wobec otoczenia. Zamach na jego życie i porwanie utwierdziły go w przekonaniu, że wszyscy pragną jego śmierci. Rządy Aerysa i porwanie córki Starków przez jego syna Rhaegara wywołały rebelię, która doprowadziła do wyginięcia rodu Targaryenów i wprowadzenia nowej dynastii na tron. Aerys został zabity przez Jaime’a Lannistera, który należał do jego Gwardii Królewskiej.

Dynastia Baratheonów Edytuj

Dom Baratheon.svg

Herb rodu Baratheonów

  • Robert I (283 o. P. – 298 o. P.), pierwszy władca z dynastii Baratheonów. Zdobył tron siłą, kiedy Książę Rhaegar Targaryen porwał jego narzeczoną, Lyannę Stark. Śmiertelnie zraniony przez dzika podczas polowania, zmarł w Królewskiej Przystani.
  • Joffrey I (298 o. P. – 299 o. P.), syn Jaime’a i Cersei Lannisterów, oficjalnie uważany za potomka Roberta. Zginął podczas własnego wesela, uduszony przez truciznę.
  • Tommen I (299 o. P.), brat Joffreya z nieprawego łoża. Obecny król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władca Siedmiu Królestw i protektor królestwa. Popełnił samobójstwo, kiedy jego żona i większość dworu zginęła w eksplozji w Wielkim Sepcie Baleora[3].

Dynastia Lannisterów Edytuj

Dom Lannister.svg

Herb rodu Lannisterów

Poniższe informacje dotyczą tylko serialu Gra o tron.

  • Cersei I, żona Roberta Baratheona i matka Joffreya oraz Tommena. Pierwsza władająca kobieta. Została ogłoszona królową Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi, władczynią Siedmiu Królestw i protektorem królestwa po śmierci króla Tommena I.
  1. o. P. - od Podboju Aegona.
  2. Jaehaerys II nie występuje w serialu Gra o tron. Zamiast tego, całkowicie go pominięto, umieszczając Aerysa II na miejscu syna Aegona V.
  3. Ostatnie zdanie dotyczy jedynie serialu Gra o tron.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki