FANDOM


Ślio wspomniany Got wspomniany Udw wspomniany

Król Viserys I Targaryen – piąty król z dynastii Targaryenów zasiadający na Żelaznym Tronie, który panował od 103 o.P. do 129 o.P. Wstąpił na tron po swoim dziadzie, Starym Królu Jaehaerysie I. Viserys kontynuował prosperujące i pokojowe panowanie swojego poprzednika[2], ale ziarna wojny domowej znanej jako Taniec Smoków, która ogarnęła królestwo po śmierci władcy, zostały nieumyślnie zasiane za jego panowania.

Viserys był smoczym jeźdźcem, który latał na Balerionie, dopóki smok nie umarł ze starości za panowania Jaehaerysa I. Po jego śmierci przyszły król już nigdy nie związał się z żadnym innym smokiem.

Wygląd i osobowość Edytuj

Viserys był pulchny i miły. Opisywano go jako uprzejmego, otwartego i skorego do pomocy. Jego hojność była legendarna, a za jego panowania Czerwona Twierdza stała się miejscem śpiewu i splendoru. Organizował niezliczoną ilość balów, uczt i turniejów, a także obdarowywał złotem, urzędami i zaszczytami tych, którym sprzyjał; był bardzo lubiany zarówno przez lordów, jak i przez prostaczków[2].

W wieku średnim otyłość Viserysa wywołała u niego liczne problemy ze zdrowiem, w tym artretyzm, ból pleców, ból stawów i problemy z oddychaniem. Pod koniec życia jego grubość prawie nie pozwalała mu na zasiadanie na Żelaznym Tronie[2].

Viserys miał krzaczastego, srebrnozłotego wąsa oraz nosił koronę swojego dziada Jaehaerysa I.

Biografia Edytuj

Młodość Edytuj

Książę Baelon Targaryen, wybrany przez króla Jaehaerysa I na dziedzica w 92 o.P.[3], zmarł przed Starym Królem, co doprowadziło do pytań dotyczących sukcesji. Najstarszy syn Baelona, Viserys, został ostatecznie wybrany na następcę przez Wielką Radę zwołaną w 101 o.P. W chwili objęcia tronu miał 26 lat, a od 10 był żonaty z Aemmą Arryn. W 104 o.P. w Stawie Dziewic odbył się turniej, mający uczcić objęcie tronu przez Viserysa[2].

Wczesne rządy Edytuj

Król Viserys odziedziczył bezpieczny tron, pełny skarbiec oraz zasób sympatii lordów i prostaczków odziedziczonych po swoim dziadzie, Jaehaerysie I. Ród Targaryen był najpotężniejszy za panowania Viserysa, mając najwięcej członków i smoków od czasów Zagłady. Viserys był znany jako Młody Król, kiedy wstąpił na tron, a ze względu na jego sympatyczną naturę, prostaczkowie byli optymistycznie nastawieni względem jego rządów[2][4]. Na swoim dworze miał karła błazna zwanego Grzybem.

Utrzymując z królową Aemmą Arryn wspaniały dwór, Młody Król był zdecydowany zachować pokój i dobrą wolę swojego dziada Jaehaerysa Mądrego. Mieli syna zmarłego w dzieciństwie i córkę, księżniczkę Rhaenyrę, która miała 6 lat, gdy jej ojciec został królem. Księżniczka została królewskim podczaszym w wieku 8 lat i zawsze była u boku ojca na ucztach, balach i turniejach. Rhaenyra została nazwana „Radością Królestwa”.

Młodszy brat Viserysa, książę Daemon Targaryen, uważał się za dziedzica swojego brata i pożądał tytułu księcia Smoczej Skały. Chociaż Viserys naprawdę kochał Daemona, pomimo jego licznych wad, nie chciał, aby to on odziedziczył po nim tron. Król miał nadzieję, że jego żona da mu w końcu syna i rozwiąże tym samym kwestie dziedziczenia[2].

Viserys nadał Daemonowi miejsce w swojej małej radzie, ale jego konflikt z królewskim namiestnikiem, ser Ottonem Hightowerem, był tak wielki, że Młody Król na początku 104 o.P. mianował Daemona dowódcą Straży Miejskiej, aby pozbyć się go z rady. Obawiając się, że Daemon zostanie królem, ser Otto próbował przekonać Viserysa, aby uczynił Rhaenyrę swoją dziedziczką. Władca odmówił, ponieważ miał pewność, że on i jego żona będą kiedyś mieć syna. Aemma zaszła wkrótce w ciążę, ku uciesze króla[2].

W 105 o.P. królowa Aemma zmarła rodząc władcy syna i następcę, którego Viserys nazwał Baelonem, na cześć swojego ojca, aczkolwiek chłopiec zmarł dzień po swojej matce. Kiedy władca był pogrążony w smutku, jego brat można było spotkać w burdelu na ulicy Jedwabnej, gdzie wraz z pijanymi znajomymi żartował sobie z „jednodniowego dziedzica”. Kiedy wieści o tym dotarły do pogrążonego w żałobie władcy, jego smutek zmienił się w gniew. Po zakończeniu okresu żałoby Viserys zorganizował w 105 o.P. wystawną ceremonię, na której ogłosił Rhaenyrę swoją dziedziczką i księżniczką Smoczej Skały, co miało być odpowiedzią na niewdzięczne ambicje Daemona. Setki lordów i rycerzy oddało księżniczce hołd i złożyło uroczystą przysięgę, że będą bronić jej praw do dziedziczenia. Daemon opuścił stolicę w gniewie[2].

Viserys zaczął dbać o to, aby Rhaenyra była dobrą królową, ucząc ją rządzenia i czyniąc ją członkinią swojej małej rady[2].

Drugie małżeństwo Edytuj

Ponieważ Viserys nie miał jeszcze nawet trzydziestu lat, wielki maester Runciter był pierwszym, który namawiał go do ponownego ożenienia się, sugerując Laenę Velaryon, córkę lorda Corlysa Velaryona. Takie małżeństwo mogłoby naprawić rozłam pomiędzy Żelaznym Tronem a Driftmarkiem, spowodowany wybraniem Viserysa zamiast Laenora Velaryona na dziedzica podczas Wielkiej Rady w 101 o.P. Zamiast niej król wybrał Alicent Hightower, osiemnastoletnią córkę Ottona Hightowera, swojego namiestnika[2].

Viserys i Alicent pobrali się w 106 o.P. Księżniczka Rhaenyra polewała swojej nowej macosze na uczcie weselnej, a królowa Alicent ucałowała ją i nazwała swoją „córką”. Relacje Rhaenyry i Alicent były początkowo dobre, ale wkrótce się to zmieniło. Książę Daemon, dowiedziawszy się o tym ślubie, ponoć pobił posłańca niemal do śmierci. Kiedy Daemon i ród Velaryon walczyli w wojnie o Stopnie z Triarchią, Viserys był niewzruszony tą informacją[2].

Płodna Alicent urodziła królowi w 107 o.P. zdrowego syna, Aegona. Następnie w 109 o.P. urodziła im się córka Helaena, a po niej w 110 o.P. na świat przyszedł Aemond. Wkrótce zakończyły się przyjazne stosunki pomiędzy Rhaenyrą a Alicent, ponieważ obydwie pragnęły zostać najważniejszą kobietą w królestwie. Chociaż nowa żona dała Viserysowi męskich potomków, król nie robił nic, aby zmienić linię sukcesji, ponieważ uważał tę kwestię za już rozstrzygniętą, nazywając Rhaenyrę swoją dziedziczką. Ser Otto Hightower nalegał na władcę tak mocno, że Viserys odesłał go z powrotem do Starego Miasta, czyniąc nowym królewskim namiestnikiem ser Lyonela Stronga, lorda Harrenhal[2].

Na dworze zaczęły się formować dwa stronnictwa. Stronnictwo królowej składało się z potężnych lordów przyjaznych Alicent, którzy popierali prawa jej synów do tronu. W opozycji do niego stało stronnictwo księżniczki, uznające za dziedziczkę Rhaenyrę. Wysłannicy z Wolnych Miast zanotowały między nimi widoczny chłód, wspomniany w listach odesłanych do Braavos, Pentos i Volantis[2]. W 111 o.P. odbył się turniej z okazji pięciolecia ślubu Viserysa i Alicent. Ponieważ królowa miała na sobie zieloną suknię, natomiast księżniczka nosiła czarno–czerwone barwy Targaryenów, zwyczajem stało się nazywanie stronnictw „zielonymi” i „czarnymi”.

Korona Daemona

Daemon Targaryen ofiarowuje Viserysowi I swoją koronę.

Na tym turnieju pojawił się również książę Daemon, który pogodził się z bratem, ofiarowując mu swoją koronę, którą zaczął nosić podczas walk o Stopnie[2], ale 6 miesięcy później został ponownie wygnany z Królewskiej Przystani. Według wielkiego maestera Runcitera bracia po prostu się kłócili. Krążyły jednak plotki, że Daemon odebrał Rhaenyrze dziewictwo, a Lyonel Strong doradził wściekłemu królowi, że jego brat powinien zostać skazany za zdradę. Septon Eustace przypomniał jednak małej radzie o grzechu związanym z zabójstwem krewnego, więc Daemon został jedynie wygnany[2].

Viserys nienawidził konfliktów i wielokrotnie próbował zakończyć wrogość między zielonymi i czarnymi. Kochał zarówno swoją córkę, jak i żonę, ale one były wobec siebie przyjaźnie nastawione tylko przez wpływ monarchy. Dopóki Viserys rządził, w Siedmiu Królestwach panował pokój.

W 113 o.P. król zdecydował, że nadszedł czas, aby jego córka Rhaenyra wyszła za mąż. Królowa Alicent chciała, aby księżniczka poślubiła jej najstarszego syna, Aegona, aby ten mógł zostać pewnego dnia królem. Viserys nie chciał o tym słyszeć, ponieważ Aegon był o 10 lat młodszy od Rhaenyry, a poza tym relacje tej dwójki nigdy nie były dobre. Król i mała rada wybrali na jej męża Laenora Velaryona, aby napprawić relacje Żelaznego Tronu z Driftmarkiem. W 114 o.P. Rhaenyra i Laenor wzięli ślub, chociaż kwestionuje się, czy ich małżeństwo zostało skonsumowane. Laenor spędzał większość czasu na Driftmarku i rzadko odwiedzał Rhaenyrę, która przebywała na Smoczej Skale. W tym samym roku Rhaenyra urodziła swojego pierwszego syna, Jacaerysa Velaryona. Rozeszła się jednak plotka, iż prawdziwym ojcem dziecka był syn lorda Lyonela Stronga, ser Harwin Strong, zaprzysiężona tarcza księżniczki, który mieszkał z nią na Smoczej Skale[2].

Królowa Alicent urodziła w tym samym roku trzeciego syna, Daerona. Viserys nakazał, aby Jacaerys i Daeron współdzielili mamkę, mając nadzieję, że zapobiegnie to ich przyszłej wrogości, czyniąc z nich braci mlecznych. W następnych latach Rhaenyra dała swojemu ojcu dwóch kolejnych wnuków, Lucerysa urodzonego w 115 o.P. i Joffreya w 117 o.P. Zamiast tradycyjnych valyriańskich cech wyglądu, trzej synowie Rhaenyry mieli płaskie nosy, brązowe włosy i takie same oczy. Potęgowało to plotki twierdzące, że ich prawdziwym ojcem był ser Harwin Strong[2].

Książę Daemon i jego żona, Laena Velaryon, mieli bliźniacze córki o imionach Baela i Rhaena. Daemon i Viserys ponownie się pogodzili, a Jacaerys i Lucerys zostali zaręczeni z Baelą i Rhaeną. nie zmieniło to jednak sposobów działania Daemona, na co król miał nadzieję.

Późne rządy Edytuj

Rok 120 o.P. stał się znany jako Rok Krwawej Wiosny z powodu licznych śmierci i wypadków[2][4].

Laena Velaryon, żona księcia Daemona, zmarła po nieudanym porodzie. Na jej pogrzebie wybuchła kłótnia między Aemondem Targarynem a synami Rhaenyry, którzy zostali oskarżeni o bycie bękartami Harwina Stronga. Aemond stracił oko, kiedy Lucerys bronił Jacaerysa nożem. Fałszywe przeprosiny rodzin Rhaenyry i Alicent nie zwiodły nikogo poza samym Viserysem. Król wydał edykt, który mówił, iż każdy rozpowszechniający pogłoski o prawdziwym ojcu dzieci Rhaenyry straci język, a także nakazał ser Harwinowi Strongowi opuścić Smoczą Skałę i przenieść się do Harrenhal[2]. Niedługo później w zamczysku wybuchł pożar, który zabił Harwina i jego ojca, lorda Lyonela, królewskiego namiestnika. Niektórzy uznali pożogę za kolejny dowód na klątwę Harrenhal, ale inni szeptali, iż Daemon, lord Corlys Velaryon, młodszy brat Harwina Larys, a nawet Viserys, byli za to odpowiedzialni. Król przywrócił na stanowisko namiestnika ser Ottona Hightowera[2][4].

W tym samym roku zmarł mąż Rhaenyry, Laenor Velaryon, zabity w walce ze swoim towarzyszem i domniemanym kochankiem, ser Qarlem Correyem. Rhaenyra i Daemon zszokowali królestwo, biorąc ślub bez wiedzy Viserysa, co wywołało wielki skandal, ponieważ od śmierci Laeny i Laenora nie minęło nawet pół roku. Rok zakończył się wraz z narodzinami ich pierwszego syna, księcia Aegona Młodszego. Inny syn, urodzony w 122 o.P., otrzymał imię Viserys, na cześć ojca Rhaenyry[2][4].

Przymuszona bliskość dzieci Rhaenyry i Alicent zwiększyła wrogość między czarnymi a zielonymi. Królewskie dzieci i wnuki z czasem stały się smoczymi jeźdźcami, a ludzie odwiedzający dwór obserwowali smoki jednej frakcji kłapiące i plujące ogniem w kierunku smoków drugiego stronnictwa[2].

W 127 o.P. Rhaenyra stwierdziła, że jej drugi syn Lucerys powinien odziedziczyć Driftmark. Kilku Velaryonów protestowało w tej sprawie do Żelaznego Tronu, twierdząc, iż synowie Rhaenyry byli bękartami ser Harwina Stronga i nie mieli żadnych praw do Driftmarku. Król Viserys wysłuchał ich w kamiennej ciszy i po rozkazaniu ucięcia im języków, poślizgnął się i przyciął swoją rękę do kości na Żelaznym Tronie. Cierpiał na gorączkę z powodu infekcji i odzyskał zdrowie dopiero po amputacji dwóch palców przez maestera Gerardysa. Nigdy więcej nie zasiadł już na tronie[2].

Viserys zmarł trzeciego dnia trzeciego księżyca 129 o.P. podczas drzemki w Czerwonej Twierdzy Królewskiej Przystani[3]. Viserys zadekretował, iż jego dziedziczką będzie Rhaenyra, córka jego pierwszej żony, Aemmy Arryn. Aegon Starszy, najstarszy syn jego drugiej żony Alicent, został jednak koronowany na Aegona II przez ser Cristona Cole’a, lorda dowódcę Gwardii Królewskiej. Doprowadziło to do wojny domowej pomiędzy Rhaenyrą a Aegonem, znanej jako Taniec Smoków[3].


Przypisy Edytuj