FANDOM


Wojna pięciu królów – wojna domowa w Siedmiu Królestwach. Nazwana tak od pięciu walczących frakcji, których przywódcy nosili tytuły królów (chociaż nigdy nie było ich aż pięciu; Renly Baratheon zginął, nim Balon Greyjoy zdążył się ukoronować). Zaczęła się z chwilą śmierci króla Roberta w 298 o.P.[1] i jeszcze się nie skończyła. Wojna ta mimo charakteru wojny domowej, wojny sukcesyjnej, stała się również wojną kulturowo-separatystyczną, gdyż poszczególne prowincje starały się oderwać od Żelaznego Tronu.

Królowie i ich herby Edytuj

Król Joffrey I Baratheon  Edytuj

Dom Baratheon z Królewskiej Przystani

Herb Króla Joffreya.

Po śmierci króla Roberta władzę w Królewskiej Przystani przejęła Cersei Lannister. Lannisterska straż domowa (Czerwone Płaszcze) aresztowała Eddarda Starka, a Cersei ogłosiła się regentką JoffreyaTywin Lannister został Królewskim Namiestnikiem. Przekabacenie Janosa Slynta dało Lannisterom poparcie Straży Miejskiej (Złote Płaszcze). Joffrey został koronowany na króla Westeros i zasiadł na Żelaznym Tronie. Samowola króla doprowadziła do ścięcia Eddarda Starka i wystąpienia Północy.  

Na chorągwi króla Joffreya widnieje jeleń w koronie, herb rodu Baratheonów, czarny na złotym tle oraz lew Lannisterów, złoty na karmazynowym tle, zwrócone ku sobie. 

Jego siły zbrojne to wasale Lannisterów i garstka chorążych z Krainy Korony

Król Renly I Baratheon Edytuj

Renly Baratheon Main Shield

Herb króla Renly'ego

Podczas ostatnich chwil króla Roberta, Renly Baratheon przebywał w Królewskiej Przystani, ale na wieść o śmierci brata zbiegł z miasta do Końca Burzy i zwołał swoje chorągwie. Lord WysogroduMace Tyrell oddał Renly’emu swoją córkę, Margaery za żonę i wezwał wasali, żeby poprzeć zięcia. 

Na chorągwi króla Renly’ego widnieje jeleń w koronie, herb rodu Baratheonów z Końca Burzy, czarny na złotym tle. Takiego samego sztandaru używał król Robert.

Król Renly do swej dyspozycji miał chorągwie Krain Burzy i Reach.

Król Stannis I Baratheon Edytuj

Stannis Baratheon Main Shield

Herb Króla Stannisa.

W chwili śmierci Roberta Stannis Baratheon przebywał na Smoczej Skale, swojej twierdzy na wąskim morzu. Stannis wystąpił przeciwko Żelaznemu Tronowi z powodu listu Eddarda Starka, w którym Namiestnik wyjaśnia, że Joffrey jest spłodzonym z kazirodztwa bękartem, który nie ma praw do tronu. Stannis rozkazał rozgłosić tę wieść po całym Westeros i za Wąskim Morzem. Do przejęcia władzy namawia go także jego zaufana doradczyni Melisandre z Asshai, Władczyni Cieni. Twierdzi ona, że Stannis jest starożytnym bohaterem, Azorem Ahai, narodzonym na nowo.   

Król Stannis wybrał sobie na herb gorejące serce Pana Światła – czerwone serce otoczone pomarańczowymi promieniami na jasnożółtym tle. W jego wnętrznu umieszczono czarnego jelenia w koronie rodu Baratheonów. 

Król Smoczej Skały miał do swej dyspozycji swych chorążych z Skały, oraz okolicznych wysp. 

Król Robb Stark Edytuj

Dom Stark

Herb Króla Północy, Robba Starka.

Po ścięciu Eddarda Starka na Północy zawrzało. Robb Stark. Syn zabitego zwołał chorągwie i ruszył na południe. Po pokonaniu Jaime’a Lannistera, lordowie Robba obwołali go królem Północy i Tridentu.

Na początku swej wojny miał do dyspozycji osiemnaście tysięcy żołnierzy, a po dołączeniu Freyów dodatkowe cztery tysiące. Jego siły się zwiększyły, kiedy przyłączyli się do niego lordowie Dorzecza.

Chorągiew króla Północy wygląda tak samo, jak przed tysiącami lat: szary wilkor Starków z Winterfell biegnący po białym, lodowym polu. 

Król Balon IX Greyjoy Edytuj

Dom Greyjoy

Herb Króla Żelaznych Wysp, Balona Greyjoya.

Ruszając na Lannisterów, Robb Stark wysłał Theona Greyjoya na Żelazne Wyspy, by w imieniu Północy prosił lorda Balona o pomoc w walce z Casterly Rock. W zamian obiecał lordowi Pyke koronę Żelaznych Wysp. Balon jednak nie ruszył na Zachód z Robbem, tylko koronował się na króla Wysp i Północy. Następnie wysłał swe drakkary, by zaatakowały Przesmyk

Siłą żelaznych ludzi jest ich potężna flota. Król Balon na początku wojny miał do dyspozycji 200 drakkarów i niewielkie siły lądowe. 

Herbem rodu Greyjoyów jest złoty kraken na czarnym polu.

Geneza konfliktu i walka o władzę w Królewskiej Przystani Edytuj

Kiedy w 283 roku po wygranej Wojnie Uzurpatorskiej, z Żelaznego Tronu została zrzucona smocza dynastia Targaryenów oraz król Aerys II Szalony. Rebelianci na nowego króla wybrali Robert I Baratheon, to w konflikcie, który miał miejsce 15 lat wcześniej, należy szukać przyczyn Wojny Pięciu Królów.

Po zakończeniu wojny Roberta zadawał sobie sprawę, że jego prawa do tronu są bardzo słabe, on sam zaś nie miał zbyt z dobrej pozycji. Mimo pokonania i wypędzenia Targaryenów pozycja nowej dynastii wcale nie była dobra. Dorne i Reach były najbardziej przeciwne panowaniu nowego króla. Mimo że na Żelaznych Wyspach zachowano poparcie dla Roberta, to po śmierci starego lorda, nowy władca wysp Balon Greyjoy, dążył do przywrócenia dawnych zwyczajów i uzyskania niepodległości wyspy. Ruch separatystyczny nasilił się również w Dorne, pod wodzą Dorana Martella i jego brata Oberyna, krewnych obalonej dynastii. Nowy porządek i ład był postawiony na bardzo chwiejnych filarach, wielu prostych ludzi i wielu możnych, także z innych prowincji, np Dorzecza, Włości Korony, czy nawet Krainy Burzy było nieprzychylnie nastawionych do Uzurpatora. Sam Robert nie był człowiekiem wielkiego kalibru, był doskonałym wojownikiem i dowódcą wojskowym, był też bardzo charyzmatyczny, ale brakowało mu umiejętności i cierpliwości do polityki i subtelnej sztuki dyplomacji. Rebelia i panowanie nowej dynastii osłabiło znacząco władze królewską, już i tak poważnie nadszarpniętą podczas panowania Targaryenów. Rebelia ostatecznie zatrzymała proces jednoczenia Siedmiu Królestw. Niezależność poszczególnych prowincji została zachowana: dla prowincji rebelianckich, czyli Północy, Dorzecza, Doliny, Krainy Korony i Ziemi Zachodu ze względu na nagrodę za poparcie, z kolei dla Reach, Dorne i Żelaznych Wysp, aby nie prowokować powstań. Krótko po objęciu władzy, Robert odsunął się od obowiązków państwowych, wolał inne zabawy i uciechy, władzę codzienną i zarządzanie państwem pozostawił swojej małej radzie na czele z swoim królewskim namiestnikiem Jonem Arrynem i swym bratem admirałem floty, Stannisem Baratheonem. Arryn i Baratheon przez wiele lat władali królestwem na miarę swoich możliwości, starając się nie dopuścić do rozpadu królestwa, jednak pierwsze kamienie zostały rzucone. Aby wzmocnić pozycje Roberta i zapewnić mu poparcie, królewski namiestnik, Jon Arryn zorganizował zaręczyny i ślub króla Roberta I z Cersei Lannister, córką lorda Casterly Rock i namiestnika Zachodu, najpotężniejszej i najbogatszej osoby w królestwie. Cersei szybko zakochała się w Robercie, jednak ten wciąż pogrążony w myślach o swej dawnej ukochanej (Lyannie Stark) i szukający uciechy w winie i kobietach zniechęcił do siebie Cersei i z czasem zyskał sobie jej nienawiść. Cersei zaczęła wtedy romans z swym bratem, ser Jaime Lannisterem, w wyniku którego w ciągu kilku lat urodziło się troje dzieci: Joffrey, Myrcella i Tommen, oficjalnie dzieci Roberta, w rzeczywistości Lannisterckie bękarty. Cersei również zaczęła mocno szkodzić koronie, knuć spiski i budować strefę wypływów dla siebie i dla swych dzieci. Jednak jej wypływy nigdy nie były wystarczająco dużo dzięki staraniom namiestnika i braci króla Stannisa, lorda Smoczej Skały i od niedawna dorosłego Renly’ego Baratheona lorda Końca Burzy, którzy nie ufali i nie lubili swej ambitnej szwagierki.

Rebelia Greyjoyów Edytuj

Jedną z prowincji, w której separatyzm był wciąż bardzo silny były Żelazne Wyspy, władane przez ród Greyjoyów. Żelazne Wyspy od czasu podboju Aegona, miały ogromną autonomię, mieszkańcy mieli swego lorda jako władce, mieli własne prawa i zwyczaje, wciąż mieli prawo do poddanych (niewolników) i piractwa. Jednak mieli zakaz najeżdżania wybrzeży Westeros. Żelaźni Ludzie nieraz próbowali wyswobodzić się spod władzy Żelaznego Tronu, jednak zawsze silna ręką Targaryenów trzymała ich w szachu. Upadek dynastii smoków był przełomowy dla Żelaznych Wysp. W czasie rebelii, kiedy Robert zdobywał tron po bitwie nad Tridentem, władający wyspą lord Quellon Greyjoy, zwolennik reform na wyspach w nowym westeroskim duchu poparł prawa Roberta i najechał Reach. Zmarł jednak, a władze po nim objął jego najstarszy z żyjących synów Balon Greyjoy, zwolennik starych zwyczajów i przywrócenia niepodległości wyspom. Balon chciał ponownie niepodległości dla wysp i za pomocą starych zwyczajów odbudować dawną potęgę ludzi z żelaznego rodu. Balon zdawał sobie sprawę, że rebelia osłabiła władzę królewską, spodziewał się również, że Robert, jako uzurpator cieszy się małym poparciem możnych i ludności Siedmiu Królestw. Zamierzał wypowiedzieć posłuszeństwo Żelaznemu Tronowi, a w najbliższym czasie zyskać absolutną dominację morską na Morzy Zachodzącego Słońca. Balon nie spodziewał się wielkiego oporu, liczył również, że rozbije przeciwnika na morzu. Przygotowania do buntu Balon zaczął od tworzenia wielkiej Żelaznej Floty, ogromnej armady statków doskonale ze sobą zgranych i skoordynowanych, którymi dowodził jego brat Victarion Greyjoy.

Rebelia wybuchła w 289 o.P., kiedy Balon wypowiedział posłuszeństwo Żelaznemu Tronowi i ogłosił się królem Żelaznych Wysp jako Balon IX. Greyjoyowie działali błyskawicznie, Balon wiedział, że od razu musi mieć przewagę na morzu. Żelazna Flota dowodzona przez Victariona oraz zgodnie ze strategią i planem Eurona, w pierwszych dniach wojny wpłynęła do Lannisportu i spaliła zupełnie zaskoczoną flotę Lannisterów. Największy człowiek w Westeros stracił pazur, Lannisterowie zostali wyłączeni z walki (przynajmniej chwilowo). Robert nie zamierzał jednak doprowadzić do podziału i rozbicia królestwa (za jednym mogli pójść inni). To, co zrobili Greyjoyowie zaś było świetnym przykładem na zademonstrowanie siły nowego króla. Płonne okazały się nadzieje Balona, co do poparcia dla Roberta. Westeros odpowiedziało na wezwanie króla. Każdy jednak zrobił to z innego powodu. Ludźmi, którzy stanęli po stronie Baratheona nie kierowała lojalność do dynastii, tylko aktualne wydarzenia – nikt żelaznych ludzi nie kochał, do tego sam Robert był bardzo popularnym władcą, bardzo charyzmatycznym, który zyskiwał posłuch, do tego dysponował silnymi koligacjami. Każdy z lordów, który walczył za Roberta robił to z innego powodu, Tywin Lannister ze względów krwi, król był jego zięciem, zaś jego wnuk miał zasiąść na tronie, Eddard Stark i Jon Arryn robili to ze względu na przyjaźń do Roberta, Hoster Tully, z obowiązku wobec szwagrów. Ostatecznie całe Westeros stanęło za swym królem, Robert wezwał swe chorągwie oraz polecił swemu bratu Stannisowi przygotować flotę do walki z żelaznymi ludźmi i do inwazji na wyspy. Aby powiększyć możliwości Stannisa, flota królewska połączyła siły z wielką flotą lorda Paxtera Redwyne’a (rojalistę z czasów rebelii). Tymczasem żelaźni ludzie powrócili do dawnych zwyczajów, najeżdżając Ziemie Zachodu, Reach i Dorzecze. Ofensywa Greyjoyów osłabiła się, jednak kiedy zaatakowali Seagard, zostali pokonani, a najstarszy syn i dziedzic Balona, książę Rodrik Greyjoy zginął. Tymczasem na wyspy płynęły dwie największe floty Westeros (razem mieli więcej statków, niż żelazni ludzie). Stannis Baratheon, znakomity strateg i wojownik, okazał się mistrzem walki na morzu, wciągnął on żelazną flotę w pułapkę i uwięził pomiędzy lądem kontynentalnym, a Piękną Wyspą w ciasnej cieśninie. W wyniku bitwy pod Piękną Wyspą, żelazna flota została całkowicie wyeliminowana, droga na wyspy stanęła otworem. Statki przewiozły ludzi na wyspy, zaatakowano wszystkie wyspy archipelagu, a samą stolicę, Pyke, Robert zdobył osobiście razem ze swym przyjacielem Eddardem Starkiem. W czasie obrony poległ drugi z synów Balona, książę Maron Greyjoy, a sam Balon był zmuszony się poddać. Rebelia Greyjoyów zakończyła się porażką, Żelazne Wyspy zostały brutalnie spacyfikowane. Balon, nie widząc wyboru, poddał się woli króla. Robert wspaniałomyślnie pozwolił mu zachować życie i autonomię wysp, zadowolił się hołdem lennym oraz zakładnikiem, ostatnim synem lorda Balona, Theonem Greyjoyem.

Rebelia wykazała, że poparcie dla Roberta w cale nie jest takie małe, a Robert, mimo iż był uzurpatorem, miał szerokie poparcie nie tylko możnych i dawnych rebeliantów, miał także poparcie wśród szerszej masy królestwa, a także w dawnych rojalistach. Rebelia, która miała osłabić i rozbić Roberta tylko go wzmocniła, władza dynastii Baratheonów została przypieczętowana, poza tym zyskała na prestiżu – sam Robert zasłynął jako charyzmatyczny, doskonały wojownik, będący w gruncie rzeczy łaskawym władcą. Po za tym w rebelii walczyli zarówno dawni rebelianci, jak i dawni rojaliści. Rebelia umocniła pozycję Roberta oraz dynastii, która zyskała na prestiżu.

Droga do Wojny Edytuj

W roku 298 o.P zmarł Królewski Namiestnik Jon Arryn. Po tym wydarzeniu, król Robert Baratheon wraz ze swoją rodziną udał się do Winterfell pod pretekstem chęci odwiedzenia swojego starego przyjaciela, lorda Eddarda Starka. Na miejscu Robert wyjawił Starkowi prawdziwy cel swojej wizyty i prosi go o objęcie urzędu Namiestnika. Eddard jest mocno sceptyczny co do tego pomysłu, jednak dwa wydarzenia skłaniają go do wyjazdu.

Po pierwsze do żony Eddarda, Catelyn, przybywa list od jej siostry Lysy Arryn, żony zmarłego Jona. Oskarża ona w nim Lannisterów o morderstwo jej męża i informuje siostrę o jej ucieczce z Królewskiej Przystanii do Orlego Gniazda. W rzeczywistości to właśnie Lysa otruła Jona za namową jej kochanka, lorda Petyra "Littlefingera" Bealisha.To Littlefinger polecił napisać Lysie list do Catelyn, aby wywołać konflikt między Lannisterami a Starkami, licząc na zyskanie większych wpływów w trakcie wynikającego chaosu. Ten fakt nie był jednak wtedy nikomu znany.

Drugim wydarzeniem był tragiczny wypadek drugiego najmłodszego syna Neda, Brana. Brann wspinając się na mury Winterfell zobaczył królową Cersei Lannister uprawiającą seks ze swoim własnym bratem Jaimem, będącym członkiem królewskiej straży. Królowa spostrzegła przyglądającego się im Branna, po czym Jaimie zepchnął go z wieży aby ten nikomu nie zdradził tego co widział. Brann nie zginął, jednak został sparaliżowany od pasa w dół, stracił również pamięć o ostatnich wydarzeniach więc nie mógł powiedzieć nikomu o tym, kto go okaleczył. Eddard wiedział jednak, że jego syn potrafił się świetnie wspinać, dlatego powątpiewał, że jego upadek był wypadkiem. Stark więc zdecydował się objąć urząd po pierwsze aby zbadać oskarżenia Lysy i dowiedzieć się czegoś w sprawie wypadku jego syna. Do stolicy zabiera ze sobą swoje dwie córki, starszą Sansę, zaręczoną z księciem Joffreyem, i młodszą Aryę, pozostawiając Winterfell w rękach swojego najstarszego syna Robba.

Zanim śledztwo Neda na dobre się rozpoczęło, do stolicy przbyła Catelyn, z szokującymi wieściami. Nieprzytomny Brann został w nocy zaatakowany przez zabójcę, który w ostatniej chwili został powstrzymany i zabity przez młodego wilkora Branna. Cat wzięła ze sobą sztylet niedoszłego mordercy. Littlefinger, który pomógł Catelyn niepostrzeżenie dostać się do stolicy i ukrył ją w swoim domu publicznym, wyjawił, że sztylet ten należał niegdyś do niego, jednak przegrał go w zakładzie z Tyrionem Lannisterem, bratem królowej. W rzeczywistości było to kolejne oszustwo Bealisha, choć rzeczywiście stracił ten nóż na rzecz Tyriona, to udało mu się go odzyskać i to on nasłał na Branna zabójcę, aby przyśpieszyć wybuch konfliktu. Cała trójka stwierdza, że bardzo prawdopodobne jest, że to Lannisterowie stoją za wypadkiem Branna.

Po tej rozmowie Ned rozpoczyna śledztwo nie informując o niczym króla. Dowiaduje się on od Meastra Pycella, że w noc przed swoją śmiercią Arryn pożyczył od niego książkę dotyczącą historii Wielkich Rodów Westeros, jednak na początku Ned nie może zrozumieć po co Jonowi potrzebna była ta książka. Dowiaduje się również, że po śmierci Jona jego giermek Hugh został podniesiony do rangi rycerza, jednak za nim Ned zdążył z nim porozmawiać, ten ginie podczas turnieju zabity przez Gregora Clegane, wasala Lannisterów. Stark podejrzewa, że Hugh mógł coś wiedzieć na temat śmierci Arynna więc jego śmierć nie była przypadkowa. Wkrótce po turnieju, mistrz szeptów Varys potwierdza przypuszczenia Starka, że Arryn został otruty substancją znaną jako Łzy Lys, a osobą, która to zrobiła był najprawdopodobniej zmarły Hugh. Jednak ani Ned ani Varys nie wiedzą kto zlecił mu to zabójstwo.

Stark dzięki tropom Bealisha odnajduje również Gendryego, pospolitego młodego kowala, z którym rozmawiał Jon. Ned rozpoznaje w nim typową dla Baratheonów urodę, więc domyśla się, że jest to bękarci syn Roberta. W międzyczasie, powracająca do Winterfell Catelyn napotyka w przydrożnej tawernie Tyriona, którego dalej podejrzewa o próbę zabójstwa Branna. Tyrion zostaje porwany przez Catelyn, która zabiera go do Orlego Gniazda, do swojej siostry Lysy, co powoduje wybuch otwartego konfliktu między Dorzeczem a Krainami Zachodu.

Eddard został bez żadnego tropu, niedługo potem wybucha kłótnia między nim a Robertem. Król chca; zamordować młodą Daenerys Targaryen, córkę Szalonego Króla, która została wydana za Khala Drogo i nosi jego dziecko. Ned nie chce słyszeć o morderstwie dziecka i mówi Robertowi, że w tej sytuacji nie jest w niczym lepszy do króla Aerysa. Eddard w wyniku tej kłótni rezygnuje z urzędu Namiestnika i zamierza wrócić do Winterfell. Zatrzymuje go jednak Bealish, naprowadzając go na kolejny trop chcąc zatrzymać go w mieście. Stark udaje się do burdelu Littlefingera i rozmawia z ostatnią osobą, którą widział Jon przed śmiercią. Była to prostytutka, która wychowywała kolejnego bękarta króla Roberta. Wyjawia ona, że Namiestnik jedynie pytał się o zdrowie dziecka i czy niczego mu nie brakuje. Eddard zastanawia się, dlaczego Arryn tak bardzo interesował się bękartami króla.

Po wyjściu z burdelu Eddard zostaje zaatakowany przez Jaimego Lannistera, domagającego się uwolnienia swojego brata Tyriona. Jamie zabija strażników Neda, a następnie pojedynkuje się z nim, co zostaje jednak przerwane przez żołnierza Lannisterów, który rani Neda w nogę. Jaime zostawia rannego lorda na ulicy i ucieka ze stolicy do swojego ojca, przygotowującego się do wojny z Dorzeczem. Po odzyskaniu przytomności, Ned zastaje króla Roberta, który przywraca go do roli Namiestnika. Nakazuje mu również uwolnić Tyriona z Orlego Gniazda i pogodzić się z Lannisterami. Następnie pozostawia stolicę pod opieką Starka, samemu udając się na polowanie.

Eddard przyjmuje audiencję kilku wieśniaków z Dorzecza, którzy zawiadamiają go o grabieżach ich ziem przez nieznanych sprawców. Z opisu wieśniaków wynika, że tym kto dowodził grabieżami był ser Gregor Clegane, chorąży Lannisterów. Stark w imieniu króla pozbawia go wszystkich tytułów i ziem, skazuje go na śmierć i wysyła lorda Berica Dondarriona aby ten wymierzył mu sprawiedliwość. Nakazuje również wezwać do stolicy Tywina Lannistera, aby ten wyjaśnił całą sprawę. W przeciwnym wypadku, lord Lannisterów został by ogłoszony zdrajcą i wrogiem korony.

Zmartwiony o bezpieczeństwo swoich córek, lord Stark decyduje się odesłać je do Winterfell. Sansa jednak kłóci się z ojcem nie chcąc opuszczać swojego narzeczonego Joffreya, stwierdzając, że Joffrey "jest lwem a nie jeleniem" i w niczym nie przypomina ojca. Dzięki temu spostrzeżeniu, Eddard w końcu domyśla się powodów dla których Arryn szukał bękartów Roberta. Sprawdza książkę pożyczoną od Pycella i jego obawy się potwierdzają, wszyscy Bartheonowie nie ważne z kim się związali, wydawali na świat potomstwo o czarnym kolorze włosów. Tymczasem wszystkie ślubne dzieci Roberta są złotowłose, jak Lannisterowie. Ned uświadamia sobie, że dzieci jego przyjaciela naprawdę są bękartami królowej Cersei i jej brata Jaimego.

===
 Śmierć króla Roberta, walki o władzę w stolicy ===

Po odkryciu prawdy przez Starka, który był również pewny, że Jamie i Cersei są odpowiedzialni za śmierć poprzedniego namiestnika, Jona Arryna (co było jednak nieprawdą), Eddard zamierzał przekazać te informacje królowi. Jednak zanim to zrobił, nierozsądnie ostrzegł królową, że zna prawdę i doradził jej, aby uciekła z miasta razem z dziećmi. Po tej rozmowie Cersei zaczęła przygotowania do przejęcia władzy. Swemu kuzynowi, Lancelowi Lannisterowi, rozkazała, aby podał królowi, dla którego był giermkiem, wzmocnione wino. Pijanego króla podczas polowania zaatakował i śmiertelnie zranił odyniec i było pewne, że Robert szybko umrze. Zdołano go jednak przetransportować do Królewskiej Przystani, gdzie podyktował swą ostatnią wolę: chciał, aby Ned rządził królestwem jako regent do czasu uzyskania pełnoletności, przez jego najstarszego syna Joffreya.

Kiedy Eddard wysłuchiwał ostatnich słów Roberta, Cersei zdołała przygotować swoją straż, Czerwone Płaszcze, do szybkiej interwencji i przejęcia władzy. Do Starka w międzyczasie przybył brat króla, lord Renly Baratheon, który zaproponował mu pomoc w przejęciu władzy poprzez uwięzienie królowej i ich dzieci w nocy oraz namawiając go do ogłoszenia go królem. Honorowy Ned jednak odmówił, popierając prawowitego kandydata, starszego od Renlyego Stannisa Baratheona.

Eddard domyślił się, że Stannis również zna prawdę o dzieciach Cersei, dlatego trzyma się z dala od stolicy i zbiera na Smoczej Skale swoje siły. Lord Stark wysłał do niego list z zawiadomieniem, aby ten jak najszybciej zdobył tron i utwierdza go w przekonaniu o kazirodczych stosunkach Cersei.

Lord Stark, wiedząc doskonale, że królowa ma nad nim przewagę, poprosił królewskiego skarbnika, lorda Petyra Baelisha o pomoc w zdobyciu Złotych Płaszczy. Wtedy Baelish próbuje przekonać namiestnika do poparcia Joffreya i osobistego przejęcia władzy oraz odsunięcia od niej Cersei. Ned ponownie się nie zgadza, ale lord Baelish decyduje się go wspomóc.

W międzyczasie, król Robert I Baratheon umiera, a jego brat lord Renly opuszcza stolicę razem z ser Lorasem Tyrellem i setką ludźmi i rusza w kierunku Wysogrodu, aby koronować się na króla. Lord Eddard zmuszony jest działać sam bez wsparcia Renly’ego i razem ze Strażą Miejską próbuje nie dopuścić do koronacji Joffreya. Przekazuje królowej Cersei list Roberta mianujący Neda regentem, jednak królowa drze go na oczach wszystkich. Ostatecznie Eddard nakazuje aresztować królową i Joffreya, jednak zostaje on zdradzony przez Littlefingera, który knuł za plecami Starka z Lannisterami i przekupił dowódcę Straży Miejskiej Janosa Slynta. Ludzie Slynta zabijają wszystkich osobistych strażników Eddarda, on sam zostaje złapany i wtrącony do lochów. Wszyscy inni ludzie Starków w Królewskiej Przystanii również giną, Sansa zostaje zakładnikiem Cersei natomiast Aryii udaje się uciec z pomocą Syrio Forela i Yorena, przyjeciala Neda który akurat rekrutował do Nocnej Straży w stolicy.

Śmierć króla Roberta, walki o regencje w stolicy Edytuj

Kiedy lord Eddard Stark, Królewski Namiestnik, odkrył prawdę, że dzieci króla pochodzą z kazirodczego związku królowej Cersei Lannister i jej brata Jaime Lannister oraz że są oni odpowiedzialni za śmierć poprzedniego namiestnika, Jona Arryna, Eddard zamierzał przekazać te informacje królowi. Jednak zanim to zrobił, powiedział królowej, że zna prawdę i zaproponował jej, aby uciekła z miasta razem z dziećmi. Po tej rozmowie Cersei zaczęła przygotowania do przejęcia władzy. Swemu kuzynowi, Lancelowi Lannisterowi, rozkazała, aby podał królowi wzmocnione wino. Pijanego króla podczas polowania zaatakował i śmiertelnie zranił odyniec i było pewne, że Robert szybko umrze. Zdołano go jednak przetransportować do Królewskiej Przystani, gdzie podyktował swą ostatnią wolę: chciał, aby Ned rządził królestwem jako regent.

Kiedy Eddard wysłuchiwał ostatnich słów Roberta, Cersei zdołała przygotować swoją straż, Czerwone Płaszcze, do szybkiej interwencji i przejęcia władzy. Do Starka w międzyczasie przybył brat króla, lord Renly Baratheon, który zaproponował mu pomoc w przejęciu władzy poprzez uwięzienie królowej i ich dzieci oraz namawiając go do ogłoszenia go królem. Ned odmówił, gdyż już wybrał prawowitego kandydata – starszego od Renly’ego Stannisa Baratheona.

Eddard domyślił się, że Stannis również zna prawdę o dzieciach Cersei, dlatego trzyma się z dala od stolicy i zbiera na Smoczej Skale swoje siły. Lord Stark wysłał do niego list z zawiadomieniem, aby ten jak najszybciej zdobył tron i utwierdza go w przekonaniu o kazirodczych stosunkach Cersei.

Lord Eddard, wiedząc doskonale, że królowa ma nad nim przewagę, poprosił królewskiego skarbnika, lorda Petyra Baelisha o pomoc w zdobyciu Złotych Płaszczy. Wtedy Baelish próbuje przekonać namiestnika do poparcia Joffreya i osobistego przejęcia władzy oraz odsunięcia od niej Cersei. Ned się nie zgadza, ale lord Baelish decyduje się go wspomóc.

W międzyczasie, król Robert I Baratheon umiera, a jego brat lord Renly opuszcza stolicę razem z ser Lorasem Tyrellem i setką ludźmi i rusza w kierunku Wysogrodu, aby koronować się na króla. Lord Eddard zmuszony jest działać sam bez wsparcia Renly’ego i razem ze strażą miejską próbuje nie dopuścić do koronacji Joffreya. Straż i Littlefinger go zdradzają, zabijają wszystkich jego ludzi oraz biorą go do niewoli i jego córki jako zakładniczki.

Królestwa wypowiadają posłuszeństwo Edytuj

Niedługo po aresztowaniu Neda, Joffrey został koronowany na króla Siedmiu Królestw, jednak większość z nich wypowiedziała mu posłuszeństwo. Na początku wojny pretendentów do tronu nie licząc Joffreya było dwóch:

Renly Baratheon uciekł z Królewskiej Przystani niedługo przed aresztowaniem Neda i popędził do siedziby swojego rodu, Końca Burzy, zabierając ze sobą ser Lorasa Tyrella, dziedzica Wysogrodu i swojego kochanka. Po śmierci Roberta Renly ogłosił się Królem, chociaż prawowitym następcom tronu był jego starszy brat Stannis. Renly uzasadnił swoje pretensje tym, że to on jest lordem Końca Burzy więc to on powinien być dziedzicem, a także tym, że jest bardziej popularny od swojego brata i będzie po prostu lepszym królem. Za jego plecami stanęła ponad połowa lordów Krain Burzy. Dzięki wstawiennictwu Lorasa poparły go również ród Tyrell, a co za tym idzie całe Reach. Aby umocnić sojusz, Renly wkrótce poślubił córkę Mace'a Tyrella, Margaery. Stannis Baratheon kiedy tylko otrzymał list od Starka również zaczął ogłosił się królem i zaczął gromadzić poparcie na Smoczej Skale. Jednak z powodu pretensji swojego brata Renlyego, stanęła za nim jedynie mniej niż połowa lordów Krain Burzy. Stannis jednak posiadał najsilniejszą flotę ze wszystkich stron, jego doradcy Davosowi Seaworthowi udało się dodatkowo zdobyć poparcie niektórych piratów, dzięki czemu stała się ona jeszcze potężniejsza. Za Stannisem stało również doświadczenie militarne, dowodził on obroną Końca Burzy w trakcie rebelii swojego brata, a także zmiażdżył flotę Greyjoyów w bitwie pod Piękną Wyspą w 298 o.P. Stannis był uważany za najlepszego stratega swoich czasów, za to jego brat nigdy nie brał udziału w żadnej wojnie.

Ostatnim królestwem, które wypowiedziało posłuszeństwo Żelaznemu Tronowi była Północ. Niedługo po aresztowaniu Lorda Eddarda do Winterfell przybył kruk od króla Joffreya, domagał się on w nim, aby najstarszy syn Neda Robb udał się do Królewskiej Przystani i klęknął przed nowym królem. Robb jednak, wiedząc o aresztowaniu swojego ojca, zdecydował się odrzucić rozkaz króla i wyprawić się zbrojnie do stolicy aby uwolnić Neda i swoje siostry. Wezwał wszystkich swoich chorążych gromadząc łącznie 20.000 ludzi i ruszył na południe.

Przebieg walk  Edytuj

Wojna w Dorzeczu Edytuj

Walki nad Tridentem toczyły się już przed Wojną Pięciu Królów. Po pojmaniu Tyriona Lannistera przez Catelyn Stark, Lannisterowie zwołali swoje chorągwie, aby zemścić się na rodzie Tullych. Lord Tywin Lannister zgromadził wielkie siły na Złotym Zębie, jednak ser Edmure Tully również zwołał swojej chorągwie i stanął nad przełęczą. Zbyt duże siły Tullych zniechęciły Tywina do ataku i postanowił uszczuplić ich armię podstępem.

Ser Gregor Clegane, ważny dowódca sił Lannisterów zdobył, spalił i wyrżnął mieszkańców kilku grodów, odwracając tym samym uwagę od przełęczy. Ser Edmure odprawił kilku chorążych do obrony swych włości, uszczuplając tym samym swoje siły na przełęczy. Chciał aby jego wojska dokonały podobnej akcji na ziemi Lannisterów, ale od tego pomysłu odwiódł go jego ojciec, lord Hoster Tully. Obawiał się, że to oni zostaną oskarżeni o złamanie królewskiego pokoju, gdyż opryszki Góry nie walczyły w barwach Lannisterów, tylko jako wolni. Posłał więc do Królewskiej Przystani kilku swych ludzi i naocznych świadków tych wydarzeń, aby domagać się królewskiej sprawiedliwości. Królewski namiestnik, lord Eddard Stark, który był spowinowacony z rodem Tullych, ogłosił ser Gregora Clegane zdrajcą i bandytą oraz pozbawił go wszystkich tytułów oraz skazał na śmierć. Sprawiedliwość miał mu wymierzyć lord Beric Dondarrion, który zebrał setkę ludzi i wyruszył w drogę, jednak jego ludzie zostali zakatowani i rozbici. Beric przez całą kampanię walczył z Lannisterami na tyłach armii. Lord Riverrun, Edmure Tully, planował zatrzymać wroga nad przełęczą wiodącą w głąb Dorzecza, ale Tywin Lannister rozbił siły Tully’ego i wziął go do niewoli, a wojska lorda Edmure’a rozpierzchły się na północ. Tywin rozdzielił swoje siły. Jedną częścią dowodził osobiście, drugą prowadził jego syn, Jaime. Tymczasem Robb Stark przeprowadził armię przez Przesmyk. Dowiedziawszy się o poczynaniach lorda Tywina rozdzielił swoją armię. Piechotę oddał pod dowództwo Roose’owi Boltonowi, a sam poprowadził konnicę. Aby przejść na drugi brzeg Zielonych Wideł ze swoimi ludźmi, Robb musiał najpierw przejść przez twierdzę rodu FreyówBliźniaki. Lord Walder Frey zgromadził w twierdzy cztery tysiące ludzi i wciąż nie był pewny po czyjej stronie się opowiedzieć. Robb chciał osobiście prowadzić z nim negocjacje, ale w obawie, że zostanie uwięziony, zgodził się, aby w jego imieniu pertraktowała jego matka – Catelyn Stark. W zamian za możliwość dysponowania trzema tysiącami i czterystoma żołnierzami oraz możliwość przejścia na drugą stronę rzeki, przyrzekł poślubić córkę bądź wnuczkę lorda Freya; przyjąć dwóch jego wnuków na wychowanie do Winterfell; jego syna Olyvara Freya zrobić swoim giermkiem, a z czasem rycerzem oraz, jeżeli Arya Stark wróci bezpiecznie, ma poślubić najmłodszego z synów lorda Waldera – Elmara Freya, kiedy oboje osiągną odpowiedni wiek.

Jaime Lannister ruszył na północ i przystąpił do oblężenia Riverrun, które broniła garstka żołnierzy z Tytosem Blackwoodem. Robb zaskoczył go jednak pod Szepcącym Lasem, pokonując go i biorąc do niewoli jego, trzech innych członków domu Lannister oraz wielu wyższych dowódców. Potem pokonał pozbawione dowódcy wojska w Bitwie Obozów likwidując każdy z trzech obozów. Niewykrycie armii Robba przez Lannisterów było spowodowane wyrżnięciem zwiadowców Jaime’a przez ser Bryndena Tully’ego, zwanego Czarną Rybą. Żołnierze Robba nadali mu przydomek Młody Wilk. Niedługo po bitwie, co Starka przyszły wieści o śmierci lorda Eddarda, który został ścięty przez króla Joffreya. Decyzja rozwścieczyła Tywina, który wiedział, że ta śmierć pozbawiła koronę szans na pokój z Północą i Dorzeczem. Niedługo później chorążowie Robba zebrali się aby podjąć decyzję którego z królów mają poprzeć, Renlyego czy Stannisa. Zdania była podzielone do czasu kiedy przemówił lord Jon Umber. Zapytał on, dlaczego Północ ma być rządzona przez południowych królów, stwierdził on również, że "to smokom (Targeryenom) się kłanialiśmy, a teraz smoki nie żyją". Powiedział później, że jedynym królem jakiemu zamierza się kłaniać jest Robb Stark, którego ogłosił Królem Północy. Kolejni lordowie również klękli przed Robbem, który w końcu zgodził się przywdziać rolę Króla. 

Tymczasem, na drugim brzegu Zielonych Wideł, Roose Bolton maszerował naprzeciw Tywina Lannistera. Do sił Lannisterów dołącza syn Tywina, Tyrion, który został wypuszczony z niewoli z Orlego Gniazda po próbie walki i przyprowadził ze sobą dzikie klany z Doliny. Przyniósł on również informacje, że Ród Arryn nie zamierza interweniować w wojnie. Obie armie spotkały się w Bitwie nad Zielonymi Widłami, która zakończyła się klęską Boltona. Na wieść o zwycięstwie Młodego Wilka, Lannister nie odważył się go zaatakować i wycofał się do zamku Harrenhal. Na północy Bolton pozbierał północną piechotę i zajął Rubinowy Bród. Na polecenie lorda Tywina, ser Stafford Lannister gromadził w Lannisporcie nową armię Lannisterów.

Plan Casterly Rock zakładał zmiażdżenie Starka między Steffonem a Tywinem Lannisterem. Młody Wilk wysłał poselstwo w osobie siostrzeńca lorda Tywina, który został wzięty do niewoli w Szepczącym Lesie, ser Cleosa Freya do Czerwonej Twierdzy z propozycją zawarcia pokoju. Joffrey straciłby Północ i Dorzecze, ale ocaliłby Żelazny Tron. Tyrion Lannister starał się opóźnić Starka, wysyłając Freya z propozycjami i kontrpropozycjami, dotyczącymi głównie wymiany jeńców. W międzyczasie, armia Robba Starka znacznie się skurczyła – wielu chorążych Dorzecza opuściło go, aby bronić swych własnych posiadłości. Tymczasem Młody Wilk skierował się na zachód i rozbił Steffona Lannistera w Bitwie pod Oxcross. W twej walce poległo wielu wyższych dowódców Lannisterów, w tym sam Stafford Lannister, który został zabity osobiście przez lorda Rickarda Karstarka. Do niewoli dostał się również członek domu Lannisterów, Martyn Lannister. Atakując Zachód, Stark sądził, że wywabi Tywina Lannistera z Harrenhal. Wysłał także propozycję wspólnej walki przeciwko Casterly Rock królowi Renly’emu. Lannister w odwecie zaatakował Czerwone Widły, ale Edmure Tully zatrzymał go pod Kamiennym Młynem. Nie chcąc narażać swoich wojsk na zniszczenie, zawrócił i zostawiając Zachód niechroniony, skierował się naprzeciwko Stannisa Baratheona, zagrażającego Królewskiej Przystani. Przy pomocy jeńców Roose Bolton wywołał powstanie w Harrenhal i zajął twierdzę.  

Wojna o Koniec Burzy Edytuj

Po zdobyciu potęgi Wysogrodu, król Renly Baratheon przemierzał Reach Różanym Traktem, by zdobyć Królewską Przystań. Do jego sprawy przyłączyli się wszyscy z Reach i Końca Burzy, prócz Paxtera Redwyna, którego synowie Horas i Hobber pozostawali jako zakładnicy w Królewskiej Przystani. Starając się pozyskać poparcie pospólstwa, Renly na każdym postoju organizował turnieje, polowania i uczty. Nie sprzyjało to szybkości marszu, co dawało Krasnalowi czas na przygotowanie obrony stolicy. Nie mając Gwardii Królewskiej, Renly zastąpił ją Tęczową Gwardią.  Podczas turnieju pod Gorzkim Mostem do obozującej armii przybyła Catelyn Stark, która w imieniu Robba Starka proponowała sojusz przeciwko Lannisterom.      

W tym czasie na wąskim morzu Stannis Baratheon organizował własny bunt. Zwoływał chorągwie, wynajmował najemników, budował flotę i rozsiewał pogłoski o nieprawym pochodzeniu Joffreya. Wysłał swego zaufanego człowieka oraz Namiestnika Davosa Seawortha do Krainy Burzy, aby ten przekonał lordów do poparcia jego sprawy, jednak żaden lord nie wspomógł Stannisa. Większość jego dowódców spodziewała się, że Stannis uderzy na Królewską Przystań, być może wspólnie ze swoim bratem. On jednak, ufając czerwonej kapłance, Melisandre, która ujrzała klęskę Stannisa jeżeli ten ruszy do Królewskiej Przystani, skierował swe okręty w stronę Krain Burzy

Gdy Renly dowiedział się, że Stannis oblega Koniec Burzy, jego własną twierdzę, natychmiast zebrał swoje rycerstwo i ruszył na spotkanie przeciwko starszemu bratu. Towarzyszyła mu Catelyn Stark, wciąż próbująca go przekonać do połączenia sił z Młodym Wilkiem. Zwaśnieni bracia spotkali się, nawzajem proponując sobie po wojnie Koniec Burzy i tytuł dziedzica. Mimo próśb Catelyn, Renly i Stannis postawili na wojnę. Było jasne, że Stannis, który oblegał twierdzę z pięcioma tysiącami ludzi na pewno przegra, gdyż młodszy Baratheon miał do dyspozycji stutysięczną armię. Pod twierdzą znajdowała się głównie kawaleria; bardzo liczną piechotę Renly pozostawił pod Gorzkim Mostem razem ze swą żoną i teściem Mace Tyrellem.  

W nocy, przed rozpoczęciem natarcia, Renly został zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach, przez „cień Stannisa”. O zabicie króla została posądzona Brienne z Tarthu, jego gwardzistka. Obawiając się rycerzy Tęczowej Gwardii, Brienne i Catelyn uciekły do Riverrun.  

Gdy wieść o morderstwie Renly’ego rozeszła się wśród jego żołnierzy, Florentowie, spowinowaceni ze Stannisem dzięki jego żonie Selyse, przeszli na jego stronę. Za nimi poszła większość konnicy, którą przyprowadził ze sobą młodszy Baratheon łącznie na stronę Stannisa przeszło 4/5 wszystkich sił Renlyego głownie Florentowie, Estermontowie również spowinowaceni z Baratheonami i Meadowsowie, prócz Tyrellów, Randylla Tarlyego, Mathisa Rowana i lady Arwyn Oakheart którzy uciekli do Gorzkiego Mostu. Dysponując już armią lądową, król Stannis chciał ruszyć na Królewską Przystań, ale nie mógł też zostawić za sobą niezdobytego Końca Burzy. Kasztelan zamku, ser Cortnay Penrose, nie zamierzał go poddać, ponieważ król chciał także dostać Edrica Storma, nieślubnego syna swego brata. Chłopak miał czarne włosy, był więc swoistym dowodem na zdradę Cersei. Wobec stanowczego sprzeciwu Penrose’a, król Stannis wysłał w obręb murów twierdzy Davosa Seawortha i Melisandre, żeby Władczyni Cieni zabiła starego rycerza.  

Podstęp się powiódł i Koniec Burzy otworzył bramy. Stannis mógł ruszyć na Królewską Przystań.  

Niepokoje na Północy Edytuj

Ponieważ Robb Stark razem z większością chorążych opuścił północ, jego obowiązki jako pana północy przejął jego kaleki brat, Bran Stark. Podczas kiedy na południu zginął lord Hornwood, Halys Hornwood wraz z swym prawowitym synem Darynem Hornwoodem, powstał problem kto przejmie tytuł lorda Hornwood. Lord Halys zostawił po sobie tylko wdowę Donellę Hornwood z Rodu Manderly (który wystąpił o prawo przejęcia tej ziemi) i bękarciego syna, Larence Snowa, który przebywał na wychowaniu u Gloverów. Bran miał rozstrzygnąć spór i początkowo chciał uczynić lordem bękarta, jednak pod namową doradców zmienił zdanie i postanowił wybrać nowego męża dla lady Donelli. Do walki o ziemię stanęło kilka rodów Północy.

W tym czasie Ramsay Snow, bękart lorda Roose’a Boltona, który pełnił obowiązki kasztelana Dreadfort, zebrał swych ludzi i pomaszerował na Hornwood. Jego celem było poszerzenie granic swych wpływów. Zmusił wdowę Donellę do małżeństwa z nim i uczynienia go lordem Hornwood. Kiedy w Winterfell dowiedziano się co się stało, Bran wysłał ser Rodrica Cassela razem z wojskiem, aby ten wymierzył sprawiedliwość bękartowi. Kiedy Rodrik dotarł do zamku, Ramsay kazał przebrać się swemu słudze Fetorowi w swe szaty, a on w jego ubranie. Po zdobyciu zamku Rodrik powiesił Fetora, myśląc, że to bękart, a prawdziwego Snowa zabrał ze sobą do Winterfell. Niestety nie udało mu się ocalić lady Donelli, którą Ramsay zamknął w wieży bez jedzenia i umarła z głodu.

Wojna Żelaznych Ludzi Edytuj

Po tym, jak armia Steffona Lannistera wymaszerowała z Lannisportu, Casterly Rock zostało odsłonięte na atak ze strony Morza Zachodzącego Słońca. Robb Stark wysłał na Pyke na Żelaznych Wyspach podopiecznego swojego ojca, Theona Greyjoya. W liście, który młody Theon miał dostarczyć swemu ojcu, Balonowi Grayjoyowi, był opisany atak żelaznych ludzi na Lannisport i Casterly Rock. W zamian Młody Wilk poparłby Balona w dążeniu do wyzwolenia się spod zwierzchnictwa Żelaznego Tronu. Autorem planu ataku był Theon, który miał nadzieje, że to on sam poprowadzi drakkary.  

Lord Pyke obawiał się jednak, że skoro Robb Stark dał mu koronę, to po wojnie będzie mógł mu ją odebrać. Postanowił więc, jak mawiają Żelaźni Ludzie, zapłacić za nią krwią i żelazem. Lord Balon wysłał swe drakkary, by zaatakowały królestwo Młodego Wilka. Jego córka, Asha Greyjoy miała z trzydziestoma okrętami zdobyć Deepwood Motte, bezpieczną, leżącą na plaży bazę w sercu Północy. Theon z ośmioma drakkarami miał łupić Kamienny Brzeg i niszczyć gospodarkę Północy. Razem z nim został wysłany młodszy brat Balona, Aeron Greyjoy, który miał doradzać i nadzorować Theona. Głównym celem Żelaznych Ludzi była Fosa Cailin, zniszczona twierdza, która uniemożliwiłaby powrót wojsk Robba do domu. Zdobyciem tej twierdzy miał się zająć brat Balona i Lord Żelaznej Floty, Victarion Greyjoy.  

Theon Greyjoy wykonał rozkaz i zaatakował Kamienny Brzeg. Po Bitwie na Kamiennym Brzegu, która zakończyła się zwycięstwem, Theon wziął do niewoli Benfreda Tallharta, którego za radą swego wuja musiał utopić jako ofiarę dla Utopionego Boga.  

Theon Greyjoy czuł się oburzony, że to jego siostra miała zdobyć dla siebie zamek. Razem z Dagmerem Rozciętą Gębą postanowił zdobyć stolicę Północy - Winterfell. Aby zdobyć zamek Theo musiał zmniejszyć ilość obrońców zamku. W tym celu skorzystał z pomocy Dagmera. Stary łupieżca miał zaatakować ze swoimi ludźmi Torrhen's Square. Leobald Tallhart kasztelan zamku w obliczu zagrożenia musiał wezwać o pomoc do Winterfell. Kasztelan zamku, ser Rodrik Casell zebrał wszystkich ludzi i ruszył na pomoc Tallhartowi. Podczas nieobecności kasztelana, Theon w ciemną noc wdrapał się ze swoimi ludźmi na mury Winterfell i w ciągu nocy opanował twierdzę. Wśród jeńców znaleźli się Bran i Rickon StarkMaester Luwin zdołał wysłać dwa ptaki i jeden, lecący do Białego Portu zdołał umknąć łucznikom. Potem Theon ogłosił się księciem Winterfell. Uwolnili również wziętego do niewoli podczas walk z Ramsayem Snowem Fetora i dziką kobietę, Oshę.

Następnego dnia Theon ze zgrozą odkrył, że Bran i Rickon ze swiomi wilkorami, Hodorem i dwoma błotniakami, Meerą i Jojenem Reed oraz Oshą uciekli z zamku. Mimo poszukiwań chłopcom udało się zbiec. Aby nie stracić twarzy w oczach swoich ludzi, Theon znalazł dwóch chłopców w ich wieku, zabił, a ich ciała nadział na pale. Ze względu na to, że wychowywał się razem z nimi, ludzie z Północy nadali mu przydomek Sprzedawczyk.   

Sprzedawczyk, nie otrzymawszy dostatecznej pomocy od swoich rodaków, rozumiał, że Winterfell wkrótce padnie. Łapiąc się ostatniej deski ratunku, wysłał Fetora, który twierdził, że zdobędzie dla niego trochę ludzi. Rodrik Cassel, wkrótce po przerwaniu oblężenia Torrhen's Square i pokonaniu Dagmera, razem z Cleyem Cerwynem i Leobaldem Tallhartem zebrał dwa tysiące ludzi i zawitał do bram Winterfell. Zaproponował ułaskawienie dla Żelaznych Ludzi, ale chciał dostać Theona. Książę, żeby zyskać trochę na czasie zagroził, że zabije córkę Casella. Kiedy wrócił do zamku, ludzie z Północy zostali rozbici przez nieznanych jeźdźców. Okazało się, że to Fetor, naprawdę będący Ramsayem Snowem, który, ukrywając się w przebraniu Fetora chciał umknąć sprawiedliwości. Ramsay podszedł pod zamek rzucając pod mury ciała ser Rodrica, Cley’a i Leobalda. Theon otworzył dla nich bramy, myśląc, że są przyjaciółmi. Kiedy to zrobił, Bękart spalił Winterfell, wyrżnął Żelaznych Ludzi, a kobiety i Theona wziął do niewoli do Dreadfort.           

Obrona Królewskiej Przystani Edytuj

Obroną Królewskiej Przystani dowodził karzeł Tyrion Lannister. Przed jego przybyciem z Dorzecza, Cersei Lannister zwiększyła liczebność Straży Miejskiej, wzmocniła miejskie mury i rozpoczęła budowę ogniomiotów i skorpionów. Tyrion kupił ponad dziesięć tysięcy dzbanów dzikiego ognia i rozpoczął budowę ogromnego łańcucha, mającego obronić ujście Czarnego Nurtu przed flotą lorda Stannisa. Dowódcą złotych płaszczy uczynił ser Jacelyna Bywatera w miejsce Janosa Slynta, którego odesłał na Mur. Zaatakowanie przez Stannisa Końca Burzy dało czas konieczny do przygotowania miasta do obrony. Po śmierci Renly’ego Mała Rada Joffreya wysłała Littlefingera do Gorzkiego Mostu, gdzie obozowała armia Mace Tyrella, żeby zaproponował mu sojusz i ślub Joffa z Margaery Tyrell. Uwolnił również jednego syna Redwyna, mając nadzieję, że jego ojciec przyłączy się do walki po stronie Lannisterów. Tyrion zawarł też sojusz z Dorne, posyłając tam Myrcellę, żeby poślubiła Trystane’a Martella. Warunkami sojuszu z Dorne był ślub Myrcelli, poza tym pamiętając dawną urazę z czasów rebelii, Tyrion zaproponował księciu Doranowi Martellowi głowy zabójców jego siostry, kilka zamków na pograniczu oraz miejsce w małej radzie.

Po przełamaniu oporu Końca Burzy, Stannis pędził na północ ile wiatru w żaglach i sił w kopytach. Dowództwo nad flotą powierzył ser Imry’emu Florentowi, bratu swej żony. Pewny zwycięstwa Florent nie wysłał do Czarnej Zatoki zwiadowców, przez co przeoczył wzniesiony przez Krasnala łańcuch, blokujący Czarny Nurt. Bitwę rozpoczęła flota Stannisa, ale Złote Płaszcze podniosły łańcuch i rozdzieliły okręty. Potem obrońcy miasta zaczęli miotać na stłoczone statki dziki ogień. Widząc nieudolność ser Imry’ego, Stannis posłał do szturmu na mury armię lądową, ale atak taranem został odparty przez ogniomioty i wycieczkę Tyriona. Karzeł odpierał kolejne ataki, gdy nagle na atakujących uderzyła armia Tywina Lannistera i Mace’a Tyrella, który przyjął propozycję Baelisha. Nowa armia rozpędziła ludzi Stannisa, ale części wrogiej armii udało się dostać do ocalałych okrętów. Był też z nimi król Stannis. W bitwie polegli szwagier króla i czterej synowie Davosa Seawortha, jego namiestnika, który zaginął.     

Droga do zwycięstwa  Edytuj

Róże i lwy Edytuj

Jednym z warunków porozumienia Casterly Rock i Wysogrodu były zaręczyny, a potem ślub króla JoffreyaMargaery Tyrell, owdowiałej żony Renly’ego. Innymi warunkami było przyjęcie Mace Tyrella do małej rady króla oraz zwerbowanie do Gwardii Królewskiej syna Mace’a, ser Lorasa Tyrella, pozbawienie prawa i ziemi Florentów oraz przyznanie ich ziemi i twierdzy drugiemu synowi Mace’a Garlanowi Tyrellowi. Aby to było możliwe król zerwał zaręczyny z Sansą Stark. Tywin Lannister objął stanowisko Królewskiego Namiestnika, więc jego syn i następca, Tyrion Lannister został ożeniony z Sansą, żeby w przyszłości, po śmierci Młodego Wilka mógł w jej imieniu ubiegać się o Winterfell. Młody Wilk, kiedy dowiedział się małżeństwie Sansy z Tyrionem obwiał się, że ten spróbuje zdobyć Winterfell. Ponieważ sam nie miał następców, a jego dwaj bracia podobno zginęli, Robb potajemnie w swym testamencie legitymizował na Starka i swego dziedzica Jona Snowa, który był w tym czasie Nocnym Bratem. Małżeństwo Tyriona i Sansy przecięło spisek Tyrellów, którzy planowali wydać Sansę za dziedzica Wysogrodu, Willasa Tyrella.  

Pomimo przegranej w Bitwie nad Czarnym Nurtem, Stannis Baratheon nadal panował nad Końcem Burzy i Smoczą Skałą, popierało go wiele rodów. Flota Paxtera Redwyne’a zmierzała na Smoczą Skałę, by zdobyć ją dla króla Joffreya, a część wojsk Tyrellów pod wodzą Mathisa Rowana już oblegała Koniec Burzy, bronione przez 200 ludzi pod wodza kasztelana Gilberta Farringa. Mace Tyrell podzielił wojska jeszcze na dwie części: pierwsza maszerowała w głąb Reach, by poprzeć prawa ser Garlana Dzielnego drugiego syna Mace któremu zostały przyznane prawa do Jasnej Wody, zamku Florentów, jednak obecny kasztelan twierdzy ser Colin Florent przygotował obronę twierdzy razem z dziedzicem rodu Florentów ser Alekyneem Florentem, a drugą cześć sił Randyll Tarly prowadził ku Dorzeczu. Tym czasem załamany król Stannis zamkną się w swoich komnatach na skale i władze jako swemu namiestnikowi przekazał wujowi swojej żony lordowi Alesterowi Florentowi, ten chcąc odzyskać swą twierdze, wysłał list z propozycją zawarcia pokoju, warunkami było zrzeczenie się przez Stannisa praw do tronu oraz wycofanie plotek o pochodzeniu króla Joffreya oraz pomóc mu w rozprawieniu się z resztą buntowników, w zamian Joffrey miał potwierdzić prawa Stannisa do Smoczej Skały i Końca Burzy, a ziemie Florentów zwrócone Alesterowi, punktem pieczętującym pokój miało być małżeństwo jednej córki Stannisa Shireen Baratheon z młodszym bratem Joffreya Tommenem Baratheonem, oferta ta w oczach Stannisa była zdradą i lord Alester został uwięziony z zdradę razem z Davosem Seaworthem który został uwięziony za próbę spiskowania na życie Melisandre.  

Podczas swego ślubu król Joffrey został otruty, o co posądzono jego wuja, Tyriona. Tyrion został osadzony w lochach Czerwonej Twierdzy, ale uciekł stamtąd, zabijając przy tym swego znienawidzonego ojca, Tywina Lannistera. Po śmierci Joffa królem został Tommen I Baratheon, który ożenił się z wdową po bracie, Margaery Tyrell.

Obrona Muru przez Stannisa  Edytuj

Tymczasem za Murem dochodziło do wielkiej aktywności dzikich. Uciekając przed Innymi, pod wodzą Mance’a Raydera podjęli próbę przekroczenia Muru i inwazji na Siedem KrólestwNocna Straż już od lat prosiła Żelazny Tron o ludzi, ale większość ich listów trafiała do śmieci. Kiedy dzicy zaatakowali Czarny Zamek, Nocnej Straży pomógł jedynie król Stannis, któremu problem Muru podszepnął Davos Seaworth jego królewski namiestnik. Po dotarciu do Wschodniej Strażnicy rycerze zsiedli ze statków, podążyli przeciwko Mance’owi Rayder’owi i pokonali go w Bitwie pod Murem. Po pokonaniu dzikich król postanowił dalej walczyć o Żelazny Tron, jednak Stannisa nie dysponował dużymi siłami, do swych celów zamierzał wykorzystać dzikich i Nocną Straż, do swej sprawy starał się również pozyskać Jona Snowa bękarta Eddarda Starka za którym mogła by pójść cała północ, jednak czarni bracia wybrali Jona na swego lorda dowódcę, przez co Snow był zmuszony odmówić Stannisowi. Razem z Jonem opracował plan osiedlenia dzikich w Darze, nie używanych ziemiach straży pod warunkiem, że ci przyjmą wiarę w Czerwonego Boga oraz złożą przysięgę Stannisowi i będą przestrzegać królewskiego pokoju. Razem ze Snowem, Stannis opracował plan obsadzenia opuszczonych zamków na murze przez jego ludzi i dzikich.

Pacyfikacja Dorzecza  Edytuj

Kiedy Robb Stark powrócił z wyprawy na Zachód przywiózł ze sobą także żonę, Jeyne Westerling, którą poślubił, mimo że przyrzekł wziąć za żonę kobietę z rodu Freyów. Spowodowało to odłączenie się Bliźniaków od reszty wojsk Młodego Wilka. Catelyn Stark wpadła w agonię na wiadomość o śmierci Brana i Rickona, uwolniła Jaime’a Lannistera, by wymienić go na swe córki, i posłała Tridentem wraz z Brienne z Tarthu  i Cleosem Frey’em do Królewskiej Przystani. Wówczas od sprawy Robba odłączył się Rickard Karstark, którego synów zabił Lannister w Szepcącym Lesie. Młody Wilk ściął Karstarka, ale ludzie z Karholdu rozplenili się po Dorzeczu w poszukiwaniu Jaime’a. Po klęsce pod Duskendale, która była próbą powstrzymania marszu Randylla Tarly’ego w głąb Dorzecza, Robb zawrócił na północ, by z pomocą błotniaków zająć Fosę CailinWalder Frey zgodził się ponownie przystąpić do Młodego Wilka pod warunkiem, że jego wuj, Edmure Tully, lord Riverrun, poślubi jego córkę, Roslin. Podczas wesela w Bliźniakach nazwanego później Krwawymi Godami, Robb został zamordowany przez Freyów i Boltonów a razem z nim większa cześć wojsk północy oraz jego matka lady Catelyn Stark a do niewoli zostają pochwyceni lord Edmure Tully i Jon Umber (Greatjon).

Po śmierci Młodego Wilka nikt nie mógł już powstrzymać Lannisterów. Większość lordów Północy i Dorzecza przyłączyło się do Freyów i Boltonów. Opór w Dorzeczu stawiał tylko Seagard, Riverrun i Raventree HallJason Mallister został uwięziony przez Freyów we własnym zamku. Dowódca oblężenia Czarny Walder Frey zagroził zabiciem jedynego syna i spadkobiercy Jasona, ser Patrek Mallister. To zmusiło go do podania swej twierdzy, a oblężenia pozostałych zostało bezkrwawo zakończone dzięki Jaime’owi Lannisterowi. Resztki wojsk z Północy, które przyłączyły się do Lannisterów, prowadził ku Fosie Cailin Roose Bolton, który otrzymał od Freyów do pomocy 2000 ludzi. Tymczasem zamknięty w Riverrun Brynden Tully nie zamierzał oddać domu Tullych bez walki, dlatego zebrał zapasy i przygotował się do walki i obrony swego domu. W czasie, kiedy Rosse Bolton maszerował na północ, dziedzic Bliźniaków ser Ryman Frey zabrał ze sobą 2000 ludzi i rozpoczął oblężenie Riverrun. Z czasem nadciągnęły do niego posiłki Lannisterów pod wodzą Namiestnika Zachodu, ser Davena Lannistera. Przewagą oblegających było to, że w swych rękach mieli obecnego pana domu Tullych, lorda Edmurego Tully’ego. W tym czasie Żelazny Tron pozbawił wszelkich praw do ziemi i zamku ród Tullych, a zamek przekazał spowinowaconemu z Lannisterami Emmonowi Frey, pomimo tego, władze nad Dorzeczem miał zachować lord Petyr Baelish. Po zdobyciu Riverrun przez Jaimego któremu udał się do osiągnąć bez przelewu krwi, wychodzi na jak spisek Westerllingów, a konkretnie teściowej Młodego Wilka, Sybell Spicer, która sprzedała go w zamian za ziemie i żonę dla swego najstarszego syna. Warunki Lannisterów jednak są nie wdzięczne, Westerlingowie zostaje przewróceni w obręb królewskiego pokoju i żoną jest Joy Hill bękart jednego z braci lorda Tywina, poza tym brat lady Spicer, ser Rolph Spicer otrzymuje ziemie w twierdze Castamere.

Wojna na Morzu Zachodzącego Słońca Edytuj

Wskutek nieszczęśliwego wypadku zginął król Żelaznych Wysp, Balon Greyjoy. Ponieważ Theon Greyjoy przebywał w niewoli w Dreadfort, Asha była kobietą, młodszy brat Balona Victarion nie miał w żyłach krwi Balona, a najstarszy z żyjących braci Balona Euron Greyjoy Wronie Oko wypłyną do Pyke i ogłosił się królem, z powodu groźby wybuch wojny domowej kapłan Utopionego Boga i młodszy brat Balona Aeron Mokra Czupryna ogłosił królewski wiec. Wygrał go Euron Greyjoy, młodszy, wygnany brat Balona, który obiecał Żelaznym Ludziom podbój Westeros za pomocą smoków. Umiał nad nimi zapanować dzięki Smoczemu Rogowi. Drakkary z Żelaznych Wysp pod wodzą Victariona zdobyły Tarczowe Wyspy. Euron planował wyruszyć na poszukiwanie smoków całą flotą, ale po sprzeciwie kapitanów pragnących łupić dorzecze Manderu, wysłał do Daenerys Targaryen tylko Żelazną Flotę, pod dowództwem Victariona Greyjoya. Bezpośrednie zagrożenie Reach spowodowało, że Cersei Lannister, po zdobyciu Smoczej Skały przez Paxtera Redwyne’a, wysłała flotę Arbor do domu, by uporała się z Żelaznymi Ludźmi, a zbliżająca się do Jasnej Wody armia Tyrellów pod wodzą Garlana zawróciła na Wyspę Twarzy. Wykorzystując to, nowy lord Jasnej Wody Alekyne Florent uciekł ze swej twierdzy do Starego Miasta do swej siostry, lady Rhei Florent.  

Wojna o Północ  Edytuj

Po skutecznej obronie Muru, Stannis początkowo zamierzał zdobyć Dreadfort, jednak jego siły na Murze liczyły tylko 1.500 ludzi, co prawda prawie wszyscy lordowie z Północy odmówili jego pretensjo, jednak duża liczba wolnych ludzi przyłączyła się do niego, w zamian za pomoc dzikich Stannis osiedlił ich w Darze, do jego sprawy dołączyli tylko Karstarkowie z Arnolfem Karstarkiem na czele i 600 ludzi z Karholdu, po pewnym czasie z propozycją dołączenia do Stannisa przybywa Mors Umber, jednak Mors w zamian za swą pomoc chciał ułaskawienia swego brata który przyłączył się do Boltonów, czaszkę Króla Dzikich i wolność wyznaniową, król zgodził się na warunki i dołączyło do niego ludzie Umbera, jednak od samobójczego ataku na Dreadfort odwiódł króla Jona Snow, który doradził mu zdobyć poparcie z górskich klanów i rozpoczął walkę z Żelaznymi Ludzi co miało zachęcić do poparcia jego sprawy przez północ, ufając radom Snowa skierował się w stronę gór, uzyskując pomoc od

tutejszych górskich klanów. Razem z nimi kontynuując plan lorda Dowódcy i uwolnił Deepwood Motte z rąk Żelaznych Ludzi i wziął do niewoli Ashe Greyjoy, po zwycięstwie przywrócił Deepwood Motte pod władzę Gloverów, to zwycięstwo poprawiło reputacje Stannisa na północy do którego chętnie przyłączyli się Gloverowie oraz ich chorążowie, a następnie Mormontowie. Następnie skierował się w stronę Winterfell, by razem z pozostałymi sojusznikami zdobyć zamek. W drodze przez Wilczy Las jego armię dopadła ogromna śnieżyca, która spowodowała ogromne straty wśród ludzi króla. 

Przed wyruszeniem z Muru Stannisa wysłał swego namiestnika lorda Davosa Seawortha do Białego Portu aby zdobyć poparcie lorda Wymana Manderly, a przede wszystkim skarbców Białego Portu, Davos miał przybyć do Portu na flocie piratów Lyeńskich, jednak ci po ogromnych stratach po sztormie i braku wypłacalności należnej im zapłaty opuszczają króla i zostawiając lorda Davosa na Trzech Siostrach, po dotarciu do Białego Portu Davos dowiaduje się że Manderlyowie zawarli pakt z Freyami, oraz podali się Żelaznemu Tronowi, po mimo że Freyowie zamordowali syna lorda Manderlyego, Wendela Manderly’ego na Krwawych Godach, bez trosko wmawiają kłamstwa w czasie publicznej ałdięcjii Davosa na dworze trytona, Davos oficjalnie zostaje skazany na śmierć jednak zamiast niego zostaje zabity zwykły opryszek, lord Wyman grał specjalne przedstawie aby żelazny tron uwolnił jego syna i dziedzica Wylisa Manderlyego z niewoli i po powrocie swego syna z niewoli deklaruje że poprze Stannisa, oferuje mu złoto Białego Portu, flotę którą zbudował na polecenie Młodego Wilk oraz 2000 ludzi, jednak tylko pod warunkiem że Davos zwróci mu jego suzerena Rickona Starka który przeżył oblężenie Winterfell i się ukrywa. Po fałszywym dowodzie swojej lojalności Wyman zabiera 300 ludzi i rusza do Winterfell aby pozorować swoje poparcie dla Boltonów.

Dzięki Theonowi Greyjoyowi, jeńcowi Bękarta Boltona, oblężenie Fosy Cailin udało się zakończyć bez jednego zabitego. Roose Bolton połączył siły ze swoim bękartem Ramsayem Snowem, Rosse przybywa na Północ razem z resztkami armii Młodego Wilka oraz swymi ludzmi (4000 ludzi) i około 2000 Freyów, przyprowadza mu również narzeczoną - Aryę Stark, (tak naprawdę córkę zarządcy Winterfell Jeyne Poole), która miała dać mu prawa do Winterfell. Bolton uzyskał poparcie większości rodów Północy, oprócz części Umberów, Gloverów, Mormontów i górskich klanów. Po tym kiedy Rosse przekroczył przesmyk wezwał wszystkich lordów do Barrowto aby ci oddali mu hołd oraz zakładników.

Arnolf Karstark zgodził się przyłączyć do Stannisa, a potem go zdradzić, w zamian za prawa do Karholdu, Stannis dowiedział się o tym od Jona Snowa który otrzymał te informacje od Alys Karstark która uciekła z Karholdu przez przymusowym małżeństwem, z litu wynikało że Arnolf specjalnie poparł Stannisa aby rozzłościć Żelazny Tron aby ten zabił prawowitego lorda Karholdu Harriona Karstarka, wtedy jego siostra Alys przejęłaby po nim tytuł, jednak Arnolf zaplanował że Alys poślubi jego najstarszego syna Cregana Karstarka co uczyniło by go lordem Karholdu, Karstarkowie mieli w zamian za to wpędzić Stannisa w pułapkę i doprowadzić do jego klęski, jednak Alys uciekła na Mur i poprosiła swego dalekiego kuzyna o pomoc, lord Snow aby zapobiec takie przebiegowi wydarzeń, uwięził Cregana kiedy ten ścigał Alys i ostrzegł króla, oraz zorganizował zaręczyny i ślub Alys Karstark z maganrem Thennu Sigornem, który po przejściu przez mur przysiągł lojalność Stannisowi, to małżeństwo tworzy nowy Dom Thenn i umacnia sojusz dzikich z królem Stannisem. Roose zdołał nieco przystosować Winterfell do użytku. Wkrótce odbył się ślub jego bękarta z Aryą Stark. Tymczasem do zamku przybył minstrel Abel z grupką kobiet, w rzeczywistości Mance Rayder, którego zadaniem było uwolnienie Aryi Stark. Po mimo że większość lordów Północy opowiedziało się za Boltonami ich lojalność jest bardzo wątpliwa, szczególnie kiedy rozejdą się wieści że Rickon Stark żyje.

Tym czasem armii Stannisa zatrzymana przez śnieżyce, poniosła bardzo ciężkie straty, przede wszystkim stracili prawie wszystkie konie, a wykończono i wygłodzone wojsko zatrzymuje się 3 dni drogi do Winterfell, we wsi Crofters. Ma miejscu dołączał do niego Karstakowie, a pod zamkiem na króla oczekuje Mors Umber razem ze swymi niedoświadczonym ludźmi, i rozpoczyna oblężenie Winterfell, głośno oznajmiając swoje przybycie i przekonując ludzi w Winterfell że przybył do nich król.

Po serii morderstw na ludziach z Dreadfort, których sprawczyniami były kobiety Abla, dzikie włóczniczki, po zabójstwie Małego Waldera Freya, Freyowie oskarżają o to zabojstwo Manderylego, dochodzi do stracia, w wyniku którego ginie wielu ludzi po obu stronach. Po walkach na zamku Roose Bolton, mimo śnieżycy, postanowił wyruszyć naprzeciwko Stannisa. Tuż przed wyjazdem, włóczniczki, dzięki pomocy Theona Greyjoya, uwolniły fałszywą Aryę, ale tylko jej i Theonowi udało się dotrzeć do obozu Morsa Umbera który rozpoczął oblężenie Winterfell oczekując na króla Stannisa.

Do obozu Morsa przybywa emisariusz Żelaznego Banku Braavos, Tycho Nestoris, aby omówić kwestie pożyczki pieniężnej dla króla, z powodu że Żelazny Tron odmówił oddani długu Braavosom, Żelazny Bank uznał że nie odzyska już pieniędzy i postanowił zemścić się na swych dłużnikach oraz odzyskując przy tym cześć sumy. Po drodze odwiedził Mur i Deepwood Motte, z muru zabiera list od Jona Snowa i z informacją dla króla Stannisa o zdradzie Karstarków, a z Deepowood Motte wykupuje szlachetnie urodzonych jeńców (Żelaznych Ludzi), w obozie Morsa, dostaje Theona i Jeyne i wyrusza po poszukiwania Stannnisa, po wędrówce udaje mu się go w końcu znaleźć, gdzie ofiaruje królowi Theona Sprzedawczyka i Jeyne wciąż podającą się za Arye Stark, Stannis i Nestoris ustalają pożyczki, Stannisa otrzymuje od Banku ogromną ilość złota, wysyła swych ludzi za wąski Morze aby ci zatrudnili najemników i flotę. Uprzedzony z list od Snowa wie o zdradzie Arnolfa, Karstarkowie zostają uwięzieni a Stannisa składa im propozycje, albo będą współpracować i zginą czystą śmiercią lub odda ich płomieniom. Stannis odsyła ma Mur Jeyne do Lord Dowódcy Sonwa, w podzięce za jego rady i ostrzeżenie o zdradzie. Stannisa zamierza również zabić Theona, aby polepszyć swą reputacje i zyskać większe poparcie północy.

Wybuch nowych konfliktów (faza II) Edytuj


Przypisy Edytuj

  1. 1,0 1,1 1,2 o. P. – od Podboju Aegona.